Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Peter R de Vries
Wat Hij Vindt

Zó zuiver is
boze Peter R. de Vries

columnist

Bert Dijkstra

I

In alle misselijkmakende treurigheid rond dat uitgelekte (excuus voor de in dit verband minder geslaagde woordkeus) filmpje van Patricia Paay is er toch ook iets heel moois. Zo zuiver, zo oprecht, zo gemeend: de boosheid van Peter R. de Vries. Ziedend is de allesweter van Hilversum. Terecht natuurlijk, want wat die dame wordt aangedaan is ten hemel schreiend.

Laaiend is de voormalige misdaadjournalist, over het gedrag van vooral de GeenStijl-onverlaten, die een tweet met de beelden op internet hebben geplaatst. Begrijpelijke gramschap, want zo’n schaamteloze inbreuk op de meest intieme vorm van privacy is inderdaad te schofterig voor woorden.

Kwáád is De Vries daarom ook op De Telegraaf, want die krant behoort immers tot hetzelfde moederbedrijf: TMG. Daar zou je natuurlijk wat tegenin kunnen brengen. Dat als ze bij Story een ranzige roddel plaatsen het blad Libelle daarvoor dan ook neergesabeld zou moeten worden, bijvoorbeeld. Allebei in de stal van Sanoma, nietwaar? Maar laten we dat er nu even niet bijhalen, want Peter R. is net zo lekker zuiver en oprecht bezig.

Toch nog even een vraagje: hoe heet het tv-programma waarin Mr. Knowing It All met schuim op de mond z’n gal zit te spuwen? RTL Boulevard.

Uhhh, is dat niet de showbizzrubriek, die stiekeme beelden liet zien van een vreemdgaande Georgina Verbaan, waardoor aan haar relatie met Jort Kelder een eind kwam? Ja die. Waarvan Albert Verlinde zo ontwapenend zei: ‘Je heet RTL Boulevard, dan kun je moeilijk zeggen, als het zo dichtbij komt: dat doen we maar niet’. Presentatrice Daphne Bunskoek was er zo beroerd van dat ze eerst riep ‘schande dat we dit hebben uitgezonden’ om vervolgens op te stappen.

Zuivere hypocrisie

En wat deed medewerker Peter R. de Vries? Hij bleef, voor een buitengewoon forse vergoeding. Tijdje later kwam RTL Boulevard weer met zo’n  gluurfilmpje, dit keer van Yolanthe Cabau van Kasbergen en Wesley Sneijder, zoenend in een parkeergarage. Bij de beveiligingsdienst van deze opbergplek voor auto’s achterbaks geritselde beelden. ‘Kijk, daar is de auto van Jan’, hijgde Albert Verlinde. Van Jan Smit dus, voor de buitenwereld nog het vriendje van Yo.

En toen klonk er een krakende stem door de studio, met ingebouwde lach: ‘Is dat niet een vreemd tijdstip voor een voetballer, vier uur ’s nachts? Ja, wat je zegt Albert: scoren kan altijd’.

Die stem… De stem die wij allen zo goed kennen. De stem van Peter R. de Vries. De stem van de oprechte zuivere hypocrisie.

En, wat vind jij? Laat je horen!