Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw op reis
Wat Hij Vindt

Voor de vrouw die niet meer
verliefd kon worden

columnist

Patrick van Rhijn

I

Ik ken een vrouw, een werkelijk waar prachtige vrouw en die kon niet meer verliefd worden. Zei ze. Iets in mij weigerde dat te geloven, maar zij zelf was er heilig van overtuigd dat ze te ver weg was gedreven van haar hart. 

Als een soort profvoetballer die tot zijn scheenbeschermers in de zee staat of een violiste met zowel een strijkstok als een slagroomtaart in haar handen. Wat doe je als je niet meer bij je gevoel en je passie kunt komen?

Bedrogen

‘Teveel meegemaakt,’ zei ze, ‘te vaak bedrogen, ik heb alles al gezien.’ Duo’s, trio’s, quatro’s, ze hebben voor haar geen geheim. ‘Mijn hart openstellen heeft geen zin meer,’ meende ze. ‘Ik kan me echt niet meer binden. Ik ben simpelweg te lang alleen en zelfstandig geweest om me nog te kunnen geven.’ Het gezicht van de vrouw had duidelijk iets sombers toen ze dat een jaar of wat geleden tegen me zei.

‘Jeetje, meis,’ antwoordde ik destijds verbijsterd, ‘hoe sneu is dat?! Kun je daadwerkelijk zo zonder passie en gevoel komen te zitten dat je de liefde opgeeft?’

Eeuwig zonde

Oké, ik ben zelf nou niet bepaald het voorbeeld van iemand met een gestroomlijnd rechttoe rechtaan liefdesleven, ik ken het geluid van het breken van mijn hart en ook het afbrokkelen van dat van sommige vrouwen die voorbij kwamen in mijn leven, maar om nou op te geven en nooit meer vanuit mijn hart verbinding te maken, iets of iemand een kans te geven? Dan kan ik beter op de maan gaan zitten. Dat is als dood zijn voor ik mijn laatste adem heb uitgeblazen. Ik wens het niemand toe. 

Er gaat een geschiedenis aan vooraf als je zoiets zegt natuurlijk. Natuurlijk zitten er valkuilen aan verliefd worden, gekwetst worden, veel dingen zien en meemaken, verzadigd raken, maar om jezelf en je hart in te kapselen als een wond die nooit meer open mag? Eeuwig zonde. En onnodig. De liefde, het hart en de verbinding vinden altijd wegen om je op een onverwacht moment weer te testen. Juist als je het niet ziet aankomen. De mooie vrouw die niet meer verliefd kon worden, was het niet met me eens.

Geen gevoel

‘Ben je bang om weer gekwetst te worden?’ wilde ik weten. ‘Nee, ik kan gewoon het gevoel niet meer krijgen. Het is er niet meer. Ik verlang ernaar, maar het komt niet meer. En als ik eens iets lijk te voelen hoeft die jongen maar iets te doen of het is alweer weg.’ Ik sloeg een arm om haar heen en wilde iets zeggen. Iets dat alles anders zou maken voor haar. Dit kon niet het einde van haar liefdesleven zijn. Ik zag haar sombere ogen. Ze spraken eenzaamheid, gelatenheid, berusting. Oké, ze deed nog steeds leuke dingen. Reizen, uitgaan, cocoonen op de bank, maar in de basis deed ze alles alleen.

Ik zag het meteen

Een week of twee geleden kwam ik haar tegen. In het winkelcentrum in mijn buurt. Ze keek me aan, en ik zag het meteen. ‘Niet!’ riep ik. ‘Jawel,’ zei ze. ‘Bizar hè?!’ ‘Zie je nou wel!’ zong ik en ik drukte haar tegen mijn borst. ‘Geweldig! Hoe lang was dat geleden?’ ‘Dat ik verliefd was? Meer dan tien jaar.’ Samen stonden we daar te stralen. Tussen de piepers en de bonusbloemkool. ‘Als zelfs jij het nog kunt…’ ‘Ja,’ lachte ze. ‘Als mijn hart het nog kan dan kan echt iedereen het.’

En zo is het. Dus mocht jij ook zo iemand zijn die denkt dat de liefde niet (meer) voor jou is weggelegd, geef niet op. Ik ben ervan overtuigd dat het hart altijd sterker is dan het hoofd. Houd daarom hoop, verwacht niks en voor je het weet voel je toch die vlinders in je diepste jij ontwaken uit de dood. Het moet! De liefde sterft nooit.

 

Gerelateerde onderwerpen