Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Thierry Baudet over Julien Blanc
Wat Hij Vindt

Pedant, pedanter,
Thierry Baudet

columnist

Bert Dijkstra

W

Wat een onzin, dat gedoe over een oud schrijven van een nieuw Kamerlid. Thierry Baudet, van Forum voor Democraten, stelde eind 2014 dat vrouwenversiergoeroe Julien Blanc volkomen gelijk had toen hij concludeerde dat meneren meedogenloos moeten optreden tegen mevrouwen, met name tegen jeugdige, omdat geen diersoort zo wreed is als de jonge vrouw.

Aardige jongens halen het slechtste in meisjes naar boven, hun schroom en verlegenheid vervullen de dametjes met weerzin. Een man moet denken ‘ik ga je pakken’, pas dan krijgt hij de zegen van Amor. Stelt Baudet, die de populariteit van Vijftig Tinten Grijs onder vrouwen als Bewijsstuk A inbrengt.

En daar moeten we nu met terugwerkende kracht een beetje ingewikkeld over gaan doen, omdat het mannetje als volksvertegenwoordiger is gekozen? Hou toch op! Uit zijn mond klinkt het allemaal volkomen oninteressant. Komt door die ogen. Die huiveringwekkende kijkers, zwanger van onpeilbare zelfingenomenheid. Daar kun je als vrouw met op z’n minst een beetje hersens in haar hoofd toch onmogelijk voor vallen?

Ik kan me voorstellen dat van enige mannelijke arrogantie nog wel een vleugje aantrekkelijkheid afstraalt op de andere sekse, maar daar zit toch een grens aan?

'Bescheidenheid is walgelijk'

Wat is de overeenkomst tussen de volgende uitspraken?

‘Ik ben de belangrijkste denker van Nederland.’

‘Ik ben een intellectueel in de Franse zin van het woord.’

‘Er is niemand die mij op niveau antwoordt.’

‘Bescheidenheid is walgelijk.’

Op niveau

Ze komen allemaal uit dezelfde mond. Die van Thierry Baudet. Stel: meneer heeft een mevrouw volgens de natuurwetten van versiergoeroe Julien Blanc voor een etentje weten te verleiden. Hij zit dominant met zijn knie tegen haar knie te ketsen, kaarslicht flikkert langs de contouren van zijn pedante tronie en hij spreekt, terwijl hij bezitterig haar hand vastpakt, de romantische woorden: ‘Er is niemand die mij op niveau antwoordt’… Dan ben je toch al weg voordat de eerste amuse de tafel heeft bereikt, als vrouw zijnde? Wat heeft die kwallebal dan verder nog aan de technieken van zijn grote leermeester Julien Blanc?

De publieke omroep gunde ons recent een kijkje in zijn Amsterdamse woning. Zelden iemand gezien die z’n huisraad zo maniakaal inzette om te tonen hoe huiveringwekkend intellectueel hij is. ‘Kijk, dit zijn de vertrekken voor mijn boeken. Hier, in deze kamer, herberg ik de literatuur. En hier alle historische werken.’

Wie op zo’n toon een potentiële erotische prooi van vrouwelijke kunne rondleidt door zijn huis, zit binnen een paar minuten weer alleen. O ja, hij heeft ook nog een piano. Kan hij met orgastisch genoegen op spelen. Hij neemt het ding straks zelfs mee naar z’n werkkamer op het Binnenhof. ‘Zullen ze wel raar van opkijken in de Tweede Kamer, maar de piano hoort bij mijn entourage’. En voor zulke aanstellerij moeten vrouwen bij bosjes vallen?

Zeg, doe me een lol, Julien Blanc. Schud die griezel even wakker. Een beetje hardhandig, als het kan. Zoals je vindt dat je vrouwen moet aanpakken, zeg maar.            

En, wat vind jij? Laat je horen!