Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Liefde in Londen
Wat Hij Vindt

Laten we alsjeblieft stoppen met
berichtgeving over aanslagen en terrorisme

columnist

Patrick van Rhijn

L

Londen dit keer. Een afschuwelijke aanslag op onschuldige voorbijgangers en willekeurige feestvierders. De knal van de ene terroristische aanslag is nog niet uitgestorven of de volgende dient zich aan. Veiligheidsdiensten doen wat ze kunnen maar hebben simpelweg teveel mogelijke aanslagplegers op de radar om efficiënt te zijn. Of kan ik beter zeggen daardoor juist minder?

Feit is dat het de aanslagplegers steeds lukt om hun doel te bereiken: aandacht scoren voor hun zaak en angst, verdeeldheid en onrust zaaien. En daarom vraag ik mij hardop af of we – om te beginnen in Nederland - geen algehele nieuwsstop moeten invoeren rond terrorisme? Ik vind namelijk van wel.

Vanaf nu gewoon ‘dood’zwijgen, en daarbij is het niet mijn bedoeling om ongewenst lollig te doen met het woord dood.

geen aandacht voor je daad

Maar gewoon van de ene op de andere dag met zijn allen besluiten er niets meer over te zeggen of schrijven, alsof ze niet bestaan en ons niet raken. Er komt geen aandacht voor je daad (in ieder geval een stuk minder) en je haalt niet alle nieuwsbulletins waardoor je hot wordt.

Maar belangrijker nog, je jaagt de mensen die gewoon hun dagelijkse leven leiden en die ook niks kunnen doen aan hoe de wereld in elkaar steekt geen schrik aan. Wat mij betreft heeft het daarom bij zo’n algehele persstop opeens veel minder zin en resultaat om jezelf op te blazen in een metro vol onschuldige forenzen of waar dan ook. Geen aandacht, geen glorie, dus geen noodzaak.

journalistiek oogpunt

Maar alle alle alle journalisten, inclusief ikzelf zoals u begrijpt bij het lezen van dit stuk, doen er fanatiek aan mee. Er hoeft maar ergens een auto uit de bocht te vliegen bij wijze van spreken en ergens roept meteen iemand in dikke blokletters dat het een terroristische aanslag is. Meteen worden alle registers open getrokken, laten we vluchtroutes zien en filmpjes van politici die in ongeveer dezelfde woorden hun voorspelbare toespraken houden, want we willen allemaal weten wat er aan de hand is.

En allemaal gaan we op zoek naar de onder de omstandigheden mooiste of aangrijpendste verhalen. Dat is vanuit journalistiek oogpunt en de aard van de professie ook heel terecht en begrijpelijk, maar dit vraagt wat mij betreft om alternatieve maatregelen, om een oplossing van en voor en door ons allemaal. 

verslagen zombie

Ik weet nog wel de dag van 9/11 en de dagen erna, als een verslagen zombie zat ik te staren naar al die verpletterend verdrietige beelden en ik wilde alles weten, alles zien, mijn ongeloof duiden en mijn gevoel van verdriet en misselijkheid voor de mensen die hier direct door getroffen waren. Als journalist en redacteur voor actualiteitenprogramma’s moet je altijd balans vinden tussen ((mede-)menselijkheid en je professionaliteit) dus dook ik in de afschuwelijkste ongecensureerde beelden direct na de aanslag met een vrachtwagen op de boulevard van Nice op 14 juli, in Berlijn, in Manchester, in Parijs, in Brussel, op zoek naar duiding en Nederlanders die hierbij betrokken waren.

Maar wil de gewone burger dat allemaal wel echt weten? Het kost velen hun goede gevoel. Wat hebben we eraan dat we dat weten en zien? Wat?!

Natuurlijk weet ik dat mijn idee van aanslagen stilzwijgen makkelijker gezegd dan gedaan is, denk alleen al aan hoe nieuws zich verspreidt op social media, maar het zou al veel contact- en ongegronde angstmomenten schelen.

stoppen met onszelf bang maken

‘Ik ga niet meer naar Londen voor mijn lol,’ zei vandaag een collega tegen me. Maar dat is nou precies wat ik bedoel. De kans dat je slachtoffer wordt van een terroristische aanslag is kleiner dan dat er nu een bliksemschicht uit de lucht komt flitsen die precies de grond raakt waar jij staat. Laten we stoppen onszelf bang te maken voor aanslagen. Laten we ons leven leven, de liefde vieren en dat gaat wat mij betreft veel beter zonder berichten over terreur.