Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vuist
Foto: Hollandse Hoogte
Wat Hij Vindt

Ik weiger me te schamen dat ik Nederlander ben,
maar dat valt niet mee

columnist

Patrick van Rhijn

D

Deze week werden er op straat in Amsterdam zomaar twee zoenende vrouwen mishandeld. Tot bloedens toe werden ze tegen het hoofd geschopt. Columnist Patrick van Rhijn moet steeds harder zijn best doen om zich niet te schamen dat hij uit Nederland komt. Maar dit moet stoppen en wel nu!

In mijn internationale vriendenkring krijg ik regelmatig de vraag hoe we in Amsterdam toch zo flexibel met dingen omgaan. De coffeeshops, de vrijheden voor de LHGB-community.

Schoorvoetend, en om hen de hoop niet te ontnemen dat er in deze wereld nog tolerante plaatsen zijn waar iedereen zichzelf kan en mag zijn, mompel ik dan maar iets, maar in werkelijkheid moet ik steeds harder mijn best doen om me niet de ogen uit de kop te schamen omdat ik hier vandaan kom.

 

Walging

De extremisten tegen en voor Zwarte Piet en de incidenten waarbij homo’s of lesbiennes worden mishandeld. Ik vind het he-le-maal niks! En nee, dan heb ik de slechte resultaten van het Nederlands elftal, dat zich niet wist te plaatsen voor het EK en nu ook het WK-voetbal, niet eens meegenomen in dat gevoel van walging. Dat is kinderspel bij waar ik het over heb.

Maar dat er in ons land met grote regelmaat mensen in elkaar geschopt worden om wie ze zijn. Of om wie niet. Vrouwen moeten wegduiken voor sissende griezeltjes die ‘hoer’ roepen als ze niet teruglachen.

Littekens

Deze week was het weer raak. Zomaar werden twee zoenende vrouwen bij het verlaten van een disco in elkaar geschopt door een paar jongens, die het blijkbaar niet eens waren met hun liefde. Lachend renden ze weg, terwijl ze de Braziliaanse (31) en Spaanse (24) meiden bloedend en ontzet achterlieten.

Ze moesten naar het ziekenhuis om te checken of de een geen hersenschudding had opgelopen. Het bloed wordt wel gedept en afgeveegd, maar de emotionele sporen en littekens blijven zitten.

Bedrogen

“Ik dacht dat dat soort dingen in Amsterdam niet gebeurden”, zei de Braziliaanse Denise Kelm Soares, die hier is omdat er op de IDFA een docu draait die zij maakte. Maar hoe anders is de realiteit? Ooit was Nederland een tolerant land, ooit was Amsterdam de open flexibele hoofdstad van Europa.

Veel, heel veel, mensen in het buitenland denken dat dat nog steeds zo is, maar ze komen bedrogen uit. Een beetje zoals de toeristen die in de Lonely Planet lezen dat Koninginnedag op 30 april is en die dus twee dagen te laat in het oranje door het Vondelpark lopen, op zoek naar het feestje.

Geen feest

Amsterdam en Nederland tolerant? Een tik op je kanis kun je krijgen, omdat jouw voorkeur iemand anders niet bevalt. Buiten dat het nooit oké is om als man – laat staan drie – een vrouw te mishandelen. Kom op, dat zijn derdewereldpraktijken!

Geen feest hier. Hoe lang laten we dit voortduren, mensen? Hoe lang moet het duren en hoeveel vrouwen of homo’s of andersdenkenden moeten er nog in elkaar gebeukt worden voor we wat doen met zijn allen? Voor we zeggen dat dit niet oké is?! Ik word hier zo woest van.

Tot hier

Anders denken en andersdenkenden accepteren om wie ze zijn en wat ze vinden, hoe moeilijk kan het zijn? Zelfs ik als hetero verlang naar de dagen van Manfred Langer, de Oostenrijkse koning van de Amsterdamse nacht, die ooit club iT runde en die Nederland het aanzien gaf in het buitenland dat de laatste tijd in record tempo wordt afgebroken.

Tot hier en niet verder!