Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Hij Vindt

‘Ik vreet mijn toupet op als ik
ooit nog eens trouw’

columnist

Patrick van Rhijn

E

Een oude sportvriend kondigde van de week op een feestje blij zijn verloving aan. “Nu vindt hij het nog leuk,” dolden wat gescheiden mannen gekscherend. Ik was een van hen. Maar ik was stiekem serieus. Nooit geef ik mijn jawoord nog. Het huwelijk is wat mij betreft een zwaar achterhaald instituut.

Tijdens een uitstapje naar Parijs kort geleden was de sportvriend zomaar op zijn knieën gegaan. Ze stonden niet eens op de top van de Eiffeltoren, maar eronder! Hij had na een wandeling door de omgeving De Ring uit zijn zak gehaald en haar gevraagd. En zij had gehuild en ja gezegd. Leukleuk. Zo op het eerste gezicht ja.

Ring van madeliefjes

Ik dacht aan die keer op een heel andere toren. Aan het strand. In Nederland. Ik liep met mijn Zweedse meisje in de regen te vernikkelen en hield mijn verkleumde hand in mijn zak om te verhullen dat er een klein doosje in zat. Met een tijdelijke ring, gevlochten van madeliefjes. Dat was het begin van alle ellende geweest.

De moeite die je moet doen om van zo’n huwelijk af te komen als je elkaar niet meer kunt luchten… Oké, we hadden een prachtig kind dat de afhandeling compliceerde en oké, we kwamen in een jarenlange rechtszaak terecht, die eigenlijk alleen verliezers kende.

En oké, in een romantische bui, toen de liefde nog bloeide, had ik ook haar achternaam aangenomen. En om die weer ongedaan te maken als je elkaar zat bent… de hel! Wij gingen in 2003 uit elkaar, maar zelfs tot een jaar of twee geleden plofte er nog weleens een brief op de mat met mijn Zweeds-Nederlandse naam erop.

Niet dat dat nou zo erg is, maar wat voegde een huwelijk nou feitelijk toe aan mijn leven? Is je liefde meer waard als je getrouwd bent? Is die liefde echter, dieper, leuker?

“Voor mij wel,” hoor ik fans van het huwelijk zachtmoedig zuchten, “het is de kers op de taart van onze liefde. Het is maar een papiertje, maar het betekent alles voor me. Dat je iemand toont dat je van plan bent om je hele leven samen te blijven…” Maar dat is toch een leugen, het voorhouden van een fake vette worst? Waarom jezelf voor de gek houden? Bijna niemand wil dat uiteindelijk!

Net het koningshuis

Precies zo dacht ik er ooit over, hoor. En begrijp me niet verkeerd, iedereen moet doen wat hij of zij wil, maar ik vind het huwelijk net het koningshuis. Niet meer van deze tijd. Zelden blijven mensen nog langer dan 25 jaar bij elkaar en dat is al waanzinnig lang! Het regent vechtscheidingen en er blijven altijd ex-echtgenoten of echtgenotes berooid achter als de liefdeswolken opgetrokken zijn en de spullen verdeeld moeten worden.

Want begin in je wittebroodsweken maar eens over dat jouw spullen van jou blijven na een eventuele scheiding. Dat zet meteen de toon. Ik lees altijd met grote verbazing dat beroemde sporters en zangers miljoenen en miljoenen aan hun ex-echtelieden moeten overmaken als de liefde is bekoeld. Why???

Vroeger trouwden mensen niet alleen uit liefde, maar ook omdat ze een betere maatschappelijke positie probeerden te krijgen, omdat dat van hen werd verwacht, uit een zucht naar zekerheid of omdat het moest van hun geloof. Maar is dat nog van deze tijd? Voor mij niet.

Liefde en compassie zijn voor mij genoeg om mijn dagen met iemand te delen die mijn tijd en mijn leven waard zijn – en ik die van haar natuurlijk. Maar zo’n papiertje maakt voor mij geen positief verschil. Integendeel.

Natuurlijk, de Italiaanse bruiloft die ik als fotograaf eens meemaakte in een klein romantisch bergdorpje in Toscane was prachtig. Met z’n allen eten en drinken en vieren aan een lange witte tafel in de zuidelijke zon, heerlijk, een droom. Maar na minder dan een jaar was de liefde al voorbij en waren ze nog bezig met het afbetalen van het huwelijksfeest. Eerder een nachtmerrie dus.

Nee, het enige waar een huwelijk goed voor is, is als aanleiding voor het maken van een scheidingsselfie. Heel hip, las ik ergens.

Ideaal plaatje

Romantiek is leuk, maar het is een valkuil. Het is een zogenaamd ideaal plaatje dat we krijgen voorgeschoteld in films en verhalen en waarin we graag willen geloven. Maar de realiteit is geen film en al zeker niet ideaal.

Toch willen veel mensen eraan vasthouden. Dat idee is er ook bij mij in de loop der jaren ingebakken. Voldoen aan de verwachtingen. En o wee als je niet aan die verwachtingen voldoet. Het maakt dat zelfs terwijl ik dit zit te schrijven een stemmetje in mijn achterhoofd zegt: ‘Niet meer trouwen? Never say never...’

Nou mooi niet, stem, ik vreet mijn toupet, mijn kunstgebit en mijn rollator op als ik over veertig jaar op mijn leven terugkijk en tot de ontdekking kom dat ik er toch ergens onderweg nog een keer ingetrapt ben.