Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Photo 12
Wat Hij Vindt

Roy loopt een ex-scharrel
tegen het 'flink uitgedijde' lijf

Redactie VROUW

D

Drie mannen geven bij toerbeurt hun mening over vrouwenzaken. Dit keer veelvuldig 'gescheiden' Telegraaf-journalist Roy Klopper (52).

Wie zich als vrijgezelle man van rond de 30 een beetje modieus kleedt, een leuke baan plus eigen huis heeft en niet al te stroef communiceert, kent weinig moeite bij het met enige regelmaat opduikelen van wat intieme contacten. 

Boemerang

Dat jeugdige gescharrel lijkt vrij onschuldig, maar komt later als een boemerang terug. De problemen beginnen zodra een vriendin ten tonele verschijnt die wat langer blijft hangen en met wie het zelfs zo serieus wordt dat samen wordt geshopt. Flanerend door het stadscentrum passeert geregeld een relikwie uit de vroegere vrijgezellentijd, die vanzelfsprekend met een gepast "Hoi" wordt begroet.

De vaste verkering houdt zich aanvankelijk stil. Dit duurt twintig seconden, vijf minuten of zelfs een paar uur. Maar onherroepelijk komt de vraag: "Wie was dat?" Bereidwillig noem je de naam van de begroete dame. Een zucht volgt. Want dat bedoelt ze natuurlijk niet. Dat mannen dat nou niet meteen begrijpen! De naam is irrelevant, wat telt is slechts of de dame ooit bij je tussen de lakens lag.

Kruisverhoren

Deze kruisverhoren worden al snel zo vermoeiend dat een ogenschijnlijk handige constructie wordt overeengekomen: na elke begroeting van een vrouwmens volgt voortaan ogenblikkelijk een ja bij 'gedaan' of een nee bij 'onaangeroerd'. Dit ging een paar weken goed. 

Totdat op een vroege zaterdagochtend een in de loop der jaren flink uitgedijde ex-scharrel in het vizier verschijnt. Ik schrik van de aanblik van wat een paar jaar geleden aan de bar toch een bijzonder acceptabele juffrouw leek. Was ik zo dronken?

Meteen spijt

Er komt een afgemeten "Hoi" over mijn lippen, waarbij de pas er flink in blijft. Twee meter verder moet ik met de billen bloot en mompel schaamtevol "Ja". De vroege stilte in de winkelstraat wordt schel onderbroken.

"Wat?! Met haar?! Ze heeft een snor, haha!" galmt het. Ik heb meteen spijt. Van die ene nacht én van de ja/nee-afspraak. Was die niet gemaakt, had ik nu gewoon kunnen volstaan met haar naam. Maar ja, die is me ook ontschoten.