Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Familieruzie tussen ouders en kinderen
Foto: © Corbis
Opinie

Wat Yvonne Vindt:
Van je familie hoef je het niet altijd te hebben

journaliste

Yvonne van der Wal

B

Breken met je ouders, het blijft een taboe. ‘Het is toch je moeder/vader, zoiets doe je toch niet?’ wordt er al snel met fronsende wenkbrauwen geroepen. Maar hoezo niet? Ze bestaan toch echt: ouders die een betere zuigkracht hebben dan de best geteste stofzuiger uit de consumentengids. Moeder of vader wórden kan vrijwel iedereen; moeder of vader zíjn is heel andere koek.

Iedereen kan het zich vast nog herinneren: de vrouw die tien jaar dood in haar woning lag. Wat mij vooral is bijgebleven, zijn de boze en veroordelende reacties richting de dochter, die al twintig jaar geen contact meer met haar moeder had. ‘Dus die dochter heeft haar moeder in al die jaren nooit opgezocht? Ze moest zich schamen!’

Energievampier

Ik draai het om: waarom heeft die vrouw haar dochter nooit opgezocht gedurende de tien jaar waarin ze nog springlevend was? Waarom wordt er standaard met het vingertje naar het kind gewezen als het gaat om beroerde of verbroken ouder-kind relaties?

Wanneer een ouder klaagt over zijn of haar kinderen, kijkt niemand daar van op. Als moeder kun je rekenen op bemoedigende reacties en erkenning als je een keer meldt dat je je kind wel achter het behang kunt plakken. Maar haal het niet in je hoofd om openlijk te uiten dat je horendol wordt van degene die jou op de wereld heeft gezet, omdat hij of zij zich 24/7 gedraagt als een energievampier.

Familievetes

Kinderen zijn doorgaans toch echt loyaler richting de ouders dan andersom. ‘Hoe slechter de ouder, hoe trouwer het kind’, stond er ooit in de Volkskrant. Een kind wil zijn ouders gelukkig maken. Maar soms is het genoeg. Soms gaan familievetes veel verder en dieper dan de strijd om het kostbare servies van wijlen overgrootoma. Het koste wat kost behouden van een relatie, in welke vorm dan ook, kan soms meer pijn doen dan het beëindigen ervan.

Mensen die meer energie kosten dan ze opleveren; wat heb je daaraan? Niets, en nee, ook niet als het je eigen ouders betreft. Ouders die een meester zijn in het aanpraten van schuldgevoel. Ouders voor wie het nooit goed genoeg is, en het ook nooit zal zijn, hoe hard je ook knokt om ze tevreden te stellen.

Je bent lief

Begrijp me goed, waar twee kijven hebben twee schuld. Het lijkt me daarbij een afschuwelijke ervaring als een van mijn kinderen mij nooit meer zou willen zien. Maar wanneer mijn dochter mijn slaapkamer binnenkomt, me spontaan een kus geeft en me stevig omhelst terwijl ze zegt: ‘Je bent lief!’, dan zal ik dat nooit als vanzelfsprekend beschouwen.

Mijn kinderen mogen mij ook stom vinden. Respect en liefde behoor je in mijn ogen te verdienen; het is geen automatisch recht omdat je het stempel moeder of vader draagt. Het begrip ‘ouder’ wil nog niet zeggen ‘aangename ouder’, en dan heb ik het nog niet eens over seksueel misbruik, verwaarlozing en emotionele chantage.

Herken je bovenstaande niet en zit je dadelijk weer gezellig aan tafel te gourmetten met ouders, broers of zussen? Mooi zo, koester dat. Want hoe triest ook, van je familie moet je het niet altijd hebben. Vrienden kun je kiezen, familieleden krijg je er onwillekeurig bij. En dat is nu eenmaal niet te allen tijde gezellig. Soms zijn het niet kinderen, maar ouders die zich moesten schamen.

En, wat vind jij? Laat je horen!