Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Protest tegen komst vluchtelingen
Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

Wat Yvonne Vindt
Voor angst is geen ruimte

journaliste

Yvonne van der Wal

H

Het zijn niet de open grenzen die me tegenstaan. Het is de grenzeloze onbevangenheid die steeds grotere vormen lijkt aan te nemen.

‘Het is het schuiven en buigen dat me angst inboezemt, het toegeven aan onvrijheden ten koste van onze vrijheid. Tornen aan verworvenheden die terecht bevochten zijn, schreeuwt om opstand. Het niet durven staan voor westerse waarden uit angst anderen te kwetsen, is jezelf verloochenen.’

Met deze rake zinnen eindigt actrice Carine Crutzen haar column op The Post Online. Een column die exact aansluit bij mijn visie op dit uiterst gevoelige onderwerp. Een stukje tekst dat ik niet beter kan verwoorden, hooguit een beetje anders.  

NRC

Angst

Ik voel ook die angst. Ik ben net als Crutzen niet zozeer bang voor vluchtelingen. Ik weet heus wel dat het niet allemaal barbaarse, oversekste monsters zijn die er bewust op uit zijn onze banen en huizen in te pikken. Nee, ik huiver voor de mensen die al deze nieuwkomers systematisch en kritiekloos op een slachtofferhoop gooien.

Ik vrees voor de mensen die menen dat we hen allemaal als zielig moeten beschouwen en dus ook als dusdanig moeten behandelen. Dat we voortdurend rekening met hen dienen te houden, want stel je voor dat we ze kwetsen met onze open mind richting homoseksualiteit, seksegelijkheid, iets te korte rokjes en ietwat te kleine bikini’s.

Hollandse Hoogte

Grenzeloze onbevangenheid

Het zijn niet de open grenzen die me tegenstaan. Het is de grenzeloze onbevangenheid die steeds grotere vormen lijkt aan te nemen. Het verontrust me dat er mensen zijn die bij lange na niet verontrust lijken te zijn. Ik ben bang voor mensen die bang zijn om grenzen aan te geven, die anti-regels zijn als het gaat om asielbeleid.

We worden geacht ruimte te maken voor nieuwkomers, in letterlijke en figuurlijke zin. En dat is goed, soms is er geen andere keus en nood breekt wetten. Maar voor de bezorgdheid die daarop volgt is geen plaats.

Bange gevoelens worden gauw weggewuifd; angst is immers een slechte raadgever en men lijdt het meest door het lijden dat hij vreest. ‘Wees niet bang, ga vooral door met leven’, adviseerde Rutte ons goedbedoeld na die afschuwelijke gebeurtenis in Parijs. Noem me een doemdenker, maar bleef het bandje op de Titanic niet ook rustig doorspelen terwijl het schip zonk?

Zoeken naar grenzen

Weten we niet allemaal wat er gebeurt met een kind dat nooit tot de orde wordt geroepen? Wat er gebeurt met een kind dat geen regels kent, of ze niet na hoeft te leven omdat de ouders graag vriendjes willen zijn in plaats van gezaghebbende opvoeders?

Een kind dat een koekje krijgt, wil weten of 'ie er nog een kan krijgen. En als het inderdaad een tweede krijgt, wil het een derde, een vierde. Het zal niet stoppen met zoeken naar grenzen tot er iemand zegt: nu is het klaar, tot hier en niet verder. Een kind voor wie alle hobbels glad worden gestreken, uit angst het verdriet te doen, wordt op een gegeven moment die rotte appel die geen nee accepteert.

Ongelukken

En nee, ik vergelijk asielzoekers natuurlijk niet met kinderen; ik wil ermee aangeven dat grenzen en regels soms hard nodig zijn om orde en duidelijkheid te creëren. Een drukke kruising zal ook een chaos worden zodra de stoplichten uitvallen; ook dan kun je erop wachten dat er ongelukken gebeuren.

Hoe manipulatief en selectief het interviewmateriaal van Powned ook moge zijn; volgens mij had de man die openlijk over de grootte van zijn testikels sprak geen mes op zijn keel. Maar het accepteren van duizenden asielzoekers in een klein dorp wordt wel door de strot geduwd. Juist die overheersing zorgt voor opstand. Het schept segregatie in plaats van integratie. En daarmee...angst.

En, wat vind jij? Laat je horen!