Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Yvonne van der Wal
Foto: Stef Nagel
Opinie

Wat Yvonne Vindt
Waarom ik hoop dat 2016 voor mij net zo mooi wordt als 2015

journaliste

Yvonne van der Wal

H

Het einde van 2015 is in zicht en de jaarlijks terugkerende feel good-slogans vliegen ons al om de oren: ‘Zo maak je van 2016 jouw beste jaar!’ en ‘Zo wordt het nieuwe jaar een topjaar (of een veel beter jaar)!’ We roken onze laatste sigaretten, ruimen onze kerstbomen op, slaan oliebollen in, proosten en dan kan het feest pas echt beginnen: we gaan een gezonder, gelukkiger en succesvoller leven tegemoet.

Maar ik niet. Voor mij geen potten goud aan het einde van de regenboog. Voor mij geen ontwenningsverschijnselen, want die stinkstokken heb ik 15 jaar terug al voorgoed in de container gekeild. Mezelf uithongeren doe ik nooit; ik heb hooguit wat balansdagen en dat gaat al decennialang prima. Ben ik dit jaar gezonder gaan leven? Nee, want ik was al gezond, en naar mijn weten ben ik dat nog steeds. Was ik het afgelopen jaar gelukkiger? Nee, want ik was - op de maandelijkse PMS-dagen na – al gelukkig genoeg.

Natuurlijk heb ik dit jaar wel alledaagse ups en downs gekend, maar wie niet. Ik heb geen catastrofes doorgemaakt, geen begrafenissen bezocht. Mijn kinderen zijn gezond en blij, en doen het goed op school. En ik realiseer me maar al te goed: dit alles geldt lang niet voor iedereen.

Ik prijs mezelf gelukkig dat ik slechts afscheid heb hoeven nemen van onze bejaarde poes. En van onze oude bank. En van onze antieke badkamer. En van onze drie jaar ‘oude’ Ford Fiësta omdat we die hebben kunnen inruilen voor een nieuw en uitgebreider model.

Ik prijs mezelf gelukkig dat de redactie van VROUW mijn stukjes heeft ontdekt en dat ze hier sindsdien elke week gelezen worden. Althans, dat is de bedoeling. De zure respons die soms voorbijkomt (‘Wat een doorgezakte theemuts!’) neem ik maar op de koop toe; ik kijk liever naar de ‘Je hebt een glimlach op mijn gezicht getoverd!’-reacties.

Ik schreef het al eerder: ik voel niet de behoefte om 30 landen te bezoeken in een jaar tijd. Om tussen de dolfijnen te zwemmen, te snorkelen in een koraalrif, uit een vliegtuig te springen of te carnavallen op z’n Braziliaans. Ik ben al blij met een eenvoudig kopje thee dat ik het liefst drink in mijn (doorgaans) zonnige voortuin, of op mijn inmiddels nieuwe bank met een goed boek.

Ik ben ook blij met mijn huid, die na 40 lentes en duizenden afterparty’s nog niet veel kreukels vertoont. En ik heb een dikke bos haar, nauwelijks cellulite of putjes en na twee zwangerschappen pas ik nog altijd in maat 38.

Ik heb maar één behoefte, één wens. Ik hoop dat alles mag blijven zoals het nu is. Voor mij was 2015 misschien niet het allerbeste jaar, maar wel een topjaar. Als ik terugblik, dan sta ik er weemoedig bij stil dat dit vroeg of laat misschien allemaal voorbij is. Het liefst neem ik 2016 dan ook zoals het komt. Maar mocht het nieuwe jaar net zo mooi worden als 2015, dan is het feest voor mij al lang begonnen. Proost!

En, wat vind jij? Laat je horen!