Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Wat Yvonne Vindt:
Waarom ik het woord 'hoer' niet meer wil horen

journaliste

Yvonne van der Wal

E

En daar stond ik te wachten, op de stoep in het centrum van Haarlem. Ik was net klaar met werken en mijn vriend zou me komen ophalen. Uit verveling stak ik een sigaret op, terwijl ik doelloos rondkeek. Verderop kwam een groepje mannen mijn kant opgelopen. Ze waren luidruchtig aan het praten in een taal die ik niet verstond. Noem het een vooroordeel, maar ik voelde me ongemakkelijk…

Naarmate het groepje dichterbij kwam, nam mijn onbehaaglijke gevoel toe. Mijn blik ging als vanzelf de andere kant op; ik deed alsof ik interesse had in die jas die achter mij in de etalage stond te prijken. En toen bereikte het mijn trommelvliezen. Het intimiderende ge-PSSSST! waar iedereen het nu over heeft, maar niemand openlijk durft te bekritiseren.

‘Hey pssssst! Meisje!’ (Ja, in die tijd was ik inderdaad nog een meisje, dat wel.)

De klanken waren overduidelijk naar mij gericht. Maar ik reageerde niet; ik deed alsof ik het niet had gehoord. Dat het clubje mijn aandacht niet kreeg, werd me niet in dank afgenomen. Mijn dovemansoren werden zonder pardon afgestraft met ‘HOER!’. Wat dachten ze nou eigenlijk? Dat ik geanimeerd zou zwaaien met een vrolijke ‘Hoi!’?

Het is inmiddels vijftien jaar later en terwijl ik dit schrijf, staat de teller van Straatintimidatie.nl, die al gelanceerd was in 2014, op 19086. 19086 handtekeningen om straatintimidatie tegen te gaan en dat werd hoog tijd. Het aantal vrouwen dat in het openbaar wel eens wordt lastiggevallen of belaagd ligt tussen 60-91%. Dat zijn geen vooroordelen, maar feiten. Als het aan mijn ligt, komen er dus nog veel meer handtekeningen bij.

Nee, heren van bovenstaande voorbeeld, versieren is niet hetzelfde als intimideren en dat weten jullie donders goed. Het is een zielige zucht naar heerschappij, een chronische honger naar macht en dat onophoudelijke verlammen van vrouwen moet nu maar eens afgelopen zijn. Het is niet aantrekkelijk, maar beledigend en neerbuigend en bovenal hypocriet.

Met het plaatsen van een handtekening zijn we er natuurlijk nog niet. Sommigen noemen het zinloze symboolpolitiek. Maar symbolisch of niet: hiermee wordt wel een grens bepaald. Er wordt een signaal afgegeven: tot hier en niet verder, we zijn het zat. ‘Boe!’ roepen zoals Donner ons ooit aanraadde, of ‘een armlengte afstand houden’, zoals mevrouw de burgemeester van Keulen onlangs adviseerde, helpt in elk geval zéker niet, en niets doen evenmin.

Tekenen dus, zou ik zeggen. Al is het alleen maar als steun in de rug voor de vrouwen die in Keulen zijn aangerand. Het is het minste wat we kunnen doen, en wat kan het nou helemaal kwaad? Een vrouw groeten met ‘psssst' en haar ‘hoer’ noemen omdat ze geen aandacht aan je schenkt, kan wél kwaad. Het duidt op een immens gebrek aan fatsoen en in de eerste plaats op een tekort aan hersencellen, dat op alle mogelijke manieren geëlimineerd moet worden.

Ikzelf ga vandaag nog mijn handtekening zetten, iets wat ik al veel eerder had moeten doen. Als er iets zinloos is, dan is het wel doelloos wachten. En ps: de teller staat inmiddels op 19326.

 

En, wat vind jij? Laat je horen!