Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

Ik ga het eindelijk bekennen:
ik ben schuldig, hartstikke schuldig

journaliste

Yvonne van der Wal

I

Ik moet iets bekennen. Iets wat het daglicht haast niet kan verdragen. Iets wat je tegen zou kunnen komen in de rubriek Opgebiecht van VROUW. Ik ben dan ook al heel lang in dubio: zou ik dat nou wel doen? Daar gaat mijn – kuchekuch - zorgvuldig opgebouwde Huxtable-imago.

Maar ik vind het van essentieel belang dat de stilte rond dit taboe doorbroken wordt. Ga er dus maar even rustig voor zitten. Ben je er klaar voor? Goed, zet je schrap.

Ik Ben Niet De Perfecte Moeder. Pfff, dat lucht op. Dat akelige gegeven wisten mijn kinderen natuurlijk allang, maar zelf zat ik nog een beetje in de ontkenningsfase. Tot ik een brief las van The Parent Group of Grålum Children’s School die viraal ging via Facebook; vanaf dat moment werd ik me bewust van deze meedogenloze realiteit.

Dear Parents. Yeah, you read it, and we are serious! Bij deze zin zag ik het strafkrukje al voor me. Of een moeder in de naughty place, die door een Jo Frost-achtig type werd aangesproken op haar onbehoorlijke gedrag. YOU ARE TEACHING YOUR KIDS HOW TO BE A BULLY, every time you:

  1. Sit around the dinner table complaint about someone’s choices.

Schuldig. Wij zitten überhaupt te weinig aan de dinner table. En als we wel eens aan tafel zitten, roddelen we ons suf, wat wij overigens gewoon ‘bijpraten’ noemen.

  1. Watch TV and criticise a character or a person.

Heel, heel schuldig. Bij die laatste aflevering van ‘Help, mijn man is klusser’? Ik zat hardop te gieren om de hilarische tweets (Wat ben ik blij dat ik homo ben. Die vrouw had ik al na drie minuten in de spouwmuur gemetseld!).

  1. Relax with your phone or tablet while negatively commentating people’s looks.

Wederom schuldig. ‘Mens, wat zie je eruit! Gek hè, dat je man het opknappen van de slaapkamer uitstelt?’ riep ik met mijn smartphone in één hand en één oog starend naar het eerdergenoemde tv-programma.

Schuldig, schuldig, schuldig. En oh jee, ik ben ook niet het beste voorbeeld als mijn bloeddruk omhoog schiet van bestuurders die rijden alsof ze slakkensalade met schildpaddensaus hebben gegeten. ‘Mam, doe eens rustig!’ is iets wat mijn puberdochter mij maar al te vaak (en terecht) vermanend toebijt. Nee, een lange neus met een pukkel en een bezemsteel; het zou me zo nu en dan niet misstaan.

Natuurlijk weet ik ook wel dat goed voorbeeld goed doet volgen. En omgekeerd, aanleren is voordoen. Als ik mijn dochter tafelmanieren probeer bij te brengen, kan ik donder op zeggen dat ze niet aankomen wanneer ik zelf mijn ellebogen op tafel plant, praat met mijn mond vol, en met een luidruchtige ‘Burph!’ laat weten dat de lasagne lekker heeft gesmaakt. Aan het gedrag van een kind kun je in de regel al direct zien waar dat gedrag vandaan komt.

Maar weet je wat, ouders zijn net mensen. Met al hun fouten en gebreken die daarbij horen. En net als elke ouder ratjetoe ik ook maar wat. ‘Yvonne runt een huishouden waar Jan Steen steil van achterover zou slaan’, werd er over mijn eerste bundel gezegd. Ik ben inderdaad verre van ideaal, maar mijn kinderen mogen dat gerust weten. Zolang ik niet doorsla en mijn blunders bij tijd en wijlen grif toegeef met een welgemeende ‘sorry’ (leren ze ook van), kom ik – hopelijk – al een heel eind.

Ik geloof niet in één vast opvoedrecept voor elk kind. Ieder kind is uniek, evenals elke ouder en niemand kan in de toekomst kijken. Ik geloof evenmin dat je altijd maar naar de ouders kunt vingerwijzen indien het verkeerd dreigt te gaan met hun kind. Daar is vaak veel meer voor nodig dan enkel een ‘verkeerd voorbeeld’.

Een kind dat in een warm Huxtable-nest opgroeit kan, ondanks de verantwoorde gesprekjes en museabezoekjes, alsnog het verkeerde pad kiezen. En een ogenschijnlijke snotneus die opgroeit met problemen, kan alsnog een mooie toekomst tegemoet zien. En is Bill Cosby inmiddels niet ook al van zijn ‘perfecte ouder’-troon afgevallen? Met de meeste kinderen komt het gewoon goed.

Daarom zou ik graag nog een punt aan deze brief willen toevoegen. Dear Parent Group: Don't judge other parents by their faults. Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!