Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

juf voor de klas
Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

'Ik gun de leerkracht
die vakanties'

journaliste

Yvonne van der Wal

E

Er zijn van die beroepen waar bar weinig respect voor lijkt te zijn. Leerkrachten hebben toch zoveel vakantie? Ja, ze hebben gemiddeld genomen wellicht wat meer vakantiedagen als je het vergelijkt met andere beroepen. Maar mág het alsjeblieft?

Even voor de beeldvorming: ik ben geen docent, maar een moeder die in de ogen van mevrouw Bussemaker 'teert op de zak van haar man'. Ik ben na de komst van onze kinderen namelijk - hoe schandalig - bewust minder gaan werken.

Aan twee kanten

En jaja, ik heb zelfs een tijdje fulltime gemoederd (!), of nou ja, zoals Bussemaker dat zou beoordelen: een periode genietsnut op de bank. (Even off topic: als gezin ben je volgens mij altijd afhankelijk van elkáár. Het mes snijdt immers aan twee kanten; ik kan thuis zijn omdat man werkt, maar mijn man kan werken omdat ik thuis ben.)

In dat thuisblijfmoederstadium heb ik echter heel wat uren vrijwillig doorgebracht op twee verschillende basisscholen. Zo hielp ik onder andere mee met het aan- en uitkleden van een groep stuiterende schoolzwemmertjes in een loeiwarm hok. En ik woonde elke vier weken urenlange vergaderingen bij met ouderraadcollega’s.

Luilekkerland

Ik bedelde elk jaar bij talloze winkels om cadeautjes voor de schoolkermis, controleerde in de week na elke schoolvakantie dertig kinderkoppies op luizen en deed boodschappen voor kerstdiners, sinterklaasbezoeken en paasbrunches.

Sindsdien weet ik: leerkracht zijn is verre van luilekkerland. Door bovenstaande activiteiten heb ik van dicht(er)bij kunnen zien wat het beroep leerkracht ongeveer inhoudt.

Adhd en dyslexie

Ik doe het ze niet na. Waar bij mij al rode vlekken in mijn nek schieten als ik alleen al dénk aan het beteugelen van een doorsnee kinderpartijtje, hebben leerkrachten dagelijks pak ‘m beet dertig kinderen in toom te houden.

Kinderen met dyslexie of adhd. Kinderen met autisme of hoogbegaafdheid. Want vanwege bezuinigingen in het speciaal onderwijs wordt het merendeel van deze kinderen op één hoop gegooid, terwijl ze natuurlijk wel de broodnodige aandacht nodig hebben.  

Bemoeizieke ouders

Ze hebben te maken met ouders met een vmbo-fobie (‘Mijn kind kan veel beter leren, ja!'). Ze hebben te maken met rapportgesprekken, die ze in de avond inplannen omwille van werkende ouders.

Ze hebben te maken met stampvoetende ouders (‘Hoezo heeft mijn kind een 5 voor rekenen?!’). Met hyperouders. Met afwezige ouders. Met ouders die hun kroost in luiers naar school sturen en verwachten dat zij ze wel even zindelijk maken.

Opvangcentra

En die studiedagen? Met een beetje pech worden die ingepland op een vrije dag, zonder vergoeding welteverstaan. En ja, natuurlijk is het vervelend dat je dan wéér opvang moet zien te regelen, maar is de school verantwoordelijk voor het feit dat je een baan hebt? Scholen zijn nog altijd geen opvangcentra.

Nee, ik ben er nog niet. Leerkrachten hebben ook te maken met het leeghalen van lokalen in de eerste week van de zomervakantie. Die in de laatste vakantieweek weer ingericht dienen te worden. En met rapporten schrijven, en met toetsen nakijken (in hun vrije tijd), en met het managen van schoolreisjes/Sinterklaas/Kerstmis/projectweek/uitvoeringen.

Lallende ouders

Vergeet ook de puinzooi niet die na zo’n schoolfeestje wordt achtergelaten. Rotzooi die onder meer door lallende ouders is veroorzaakt. Maar wee je gebeente als het op opruimen aankomt; dan zijn diezelfde ouders opeens als de bliksem verdwenen.

Dit alles naast het onderhouden van de aanhoudende administratieve rompslomp, waar een beetje boekhouder nog een puntje aan kan zuigen. En dan hebben we het nog niet eens over het lesgeven zelf gehad, want dan wordt mijn betoog te lang.

Werkdruk

Ik weet het. Er bestaan ook docenten die roepen dat het met de werkdruk allemaal best meevalt. En ja, er zijn wel meer beroepen die respect verdienen, maar daar heb ik het nu niet over. Het is ook niet mijn bedoeling om ze met mijn pleidooi in een ‘ze zijn allemaal zo zielig’-hoekje te duwen; op misplaatst medelijden zit niemand te wachten.

Maar een beetje meer begrip en waardering? Is dat nou echt te veel gevraagd? Kinderen zijn onze toekomst. Het zijn de leerkrachten die onze kinderen met hart en ziel en eindeloos geduld een solide basis willen meegeven.

Vakanties

Elke dag opnieuw. Zij zijn het, die onze popjes in sommige gevallen misschien wel vaker zien dan wijzelf. Geen leerkrachten, betekent geen onderwijs. Geen onderwijs betekent een beroerde toekomst. Ik gun ze die vakanties. 

En, wat vind jij? Laat je horen!