Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Kinderwens
Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

Het is egoïstisch
om geen kinderen te krijgen: pardon?

journaliste

Yvonne van der Wal

H

Het is egoïstisch om geen kinderen te krijgen. Ondanks de met moeite verworven emancipatie en keuzevrijheid, zijn er nog altijd mensen die lijken te denken dat je een kronkel in je hoofd hebt zitten als je zegt geen kinderen te willen. Maar ik begrijp de bewust kindvrije mensen wel.

 

No woman is obligated to have children.Like ATTN: on Facebook.

Geplaatst door ATTN: op zondag 3 april 2016

‘Waarom wil je kinderen? Ben je niet bang dat je er spijt van krijgt?’ Het zijn vragen die nooit aan zwangere vrouwen worden gesteld. En terecht. Zulke vragen zijn volkomen misplaatst en de antwoorden gaan niemand wat aan, dat begrijpt vrijwel iedereen. Maar waarom worden ze dan wel gesteld aan mensen die kiezen voor een kindvrij bestaan?

Waarom wil je geen kinderen? Straks krijg je er spijt van. Heb je wel een hond? (Ik verzin dit niet.) Dadelijk zit je eenzaam en alleen in het bejaardentehuis.

Egoïstisch

Vooral bij die laatste opmerking kun je eigenlijk al stellen dat juist een kinderwens 'egoïstisch' is. Want arme kinderen. Worden ze dus gewoon even met een taak op de wereld gezet – ze moeten de eventuele toekomstige eenzaamheid van hun ouders zien te beletten. Om nog maar te zwijgen over nakomertjes die geboren zijn om het huwelijk van hun ouders te redden. Is niet élke keuze uiteindelijk egoïstisch?

Kinderen? Zolang ze maar van anderen zijn

Vrouwen die geen rammelende eierstokken hebben; het veroorzaakt al gauw opgetrokken wenkbrauwen. Niet bij mij. Het klinkt wellicht niet standaard uit de mond van een moeder, maar in mijn kinderloze levensfase, riep ik een tijd lang tegen iedereen die het maar horen wilde: ‘Kinderen? Leuk! Zolang ze maar van anderen zijn.’

Niet dat ik zeker wist dat ik echt nóóit moeder zou willen worden. Maar mijn baarmoeder begon in elk geval niet te gillen bij het zien van een baby. Baby’tjes vond ik vooral schattig zolang ze bij Bart Smit te koop waren. Ik kon me toentertijd niet voorstellen dat er bij mij ooit iets zou gaan tikken of klepperen.

Natuur

Ik geloof echt dat die zogeheten ‘biologische klok’ of ‘oerdrift’ lang niet bij iedereen voorkomt. Ik durf zelfs te geloven dat het gros van het nageslacht op aarde is gekomen uit een soort gedachteloze vanzelfsprekendheid. Want kinderen krijgen; dat is toch de natuur? Dat hoort toch zo?

Gna gna gna

Vanwaar toch altijd weer die doordringende neiging om andermans keuzes te bekritiseren of te ondermijnen? Als ouders tegen bewust kinderlozen zeggen: ‘Nou, jij neemt het er maar van’, dan ga ik bijna denken dat deze uitlating voortvloeit uit een milde vorm van jaloezie. Alsof ze denken: kom op, word ook moeder en ontdek - net als wij - hoe je beperkt kunt worden in je vrijheid. Gna gna gna.

Roze wolk

Iedereen heeft het recht om niet aan kinderen te beginnen. De redenen daarachter doen er niet toe. We leven per slot van rekening niet meer in het jaar kruik, waar anticonceptiemiddelen nog een toekomstdroom waren. En ja, misschien krijgen sommigen achteraf spijt. Maar bestaat het hele leven niet uit keuzes? Keuzes die aanvankelijk de juiste leken, maar achteraf gezien misschien toch niet zo handig waren?

En zo hebben we ook het recht om wél voor kinderen te kiezen, maar laten we niet gaan doen alsof het ouderschap één en al roze wolk is. Kinderen geven je geluksmomenten, maar bieden geen garanties op onmetelijk geluk. Laat staan de garantie dat jouw spruiten je zeer regelmatig komen opzoeken als je bejaard bent.

Zorgen

Kinderen brengen naast geluksensatie, ook zorgen met zich mee. Wordt ons kind wel gezond geboren? Wordt hij niet gepest op school? En doe ik het eigenlijk wel goed als moeder/vader? Dat is geen pessimisme, dat is realisme. Dat is ouderschap, en niet iedereen wil dat.

Cadeautje

Mijn (eerste) zwangerschap was dan ook een totale verrassing. Geen plan of bestemming, maar een onverwacht cadeautje. En misschien is dat maar goed ook. Want nu, zestien jaar en twee telgen verder, denk ik: kinderen? Geweldig! Zolang ze dan maar wel van mezelf zijn.

En, wat vind jij? Laat je horen!