Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: 123rf
Opinie

Een leerkracht in hoofddoek:
waarom niet?

journaliste

Yvonne van der Wal

E

En toen stond Juf Fatima van de één op de andere dag met een hoofddoek voor de klas. ‘Voor iedereen zal het even wennen zijn’, liet de directie van de chique Gooische (openbare) school in Laren voorzichtig weten. Dit omdat de plotselinge metamorfose niet bij iedereen in goede aarde viel. Hoe zou ik, als moeder, zelf reageren op een leerkracht in hoofddoek?, vroeg ik me af.

Ik vind dat een hoofddoek voor de klas moet kunnen. Zoals ik ook al zo vaak een caissière met hoofddoek heb gezien, zo zullen mijn wenkbrauwen evenmin gaan fronzen bij het zien van een docente met een lap stof om haar gezicht. Zolang Fatima haar geloof bij zichzelf houdt en niet overbrengt op haar leerlingen (er is een verschil tussen iets dragen en iets uitdragen), zie ik niet in waarom het een struikelblok zou zijn.

Plooirok

Maar ik begrijp de onrust wel. Mensen zijn gewoontedieren. We hebben van nature behoefte aan vastigheid, zekerheid en routine. Plotselinge veranderingen vinden we over het algemeen verre van prettig, we worden er kregelig van.

Toen mijn vroegere huisarts plots ‘Wilma’ heette in plaats van ‘Wim’, liep zijn…pardon…haar…praktijk nagenoeg leeg. Maar waarom? Zou Wilma haar werk opeens minder goed uitvoeren, dan toen ze nog als Wim door het leven ging? Uiteraard was het even wennen om haar in een plooirok en lakschoenen achter haar bureau te zien, in plaats van in dat zwarte pak waar ik jarenlang tegenaan keek. Maar wat had haar gedaantewisseling te maken met haar functie? Helemaal niets.

Omwenteling

Ik denk dat hier de essentie van het probleem ligt: liep Fatima al van meet af aan met een hoofddoek rond, dan was haar geloofsuiting waarschijnlijk geen discussiepunt geweest. Het is eerder de plotselinge omwenteling waar mensen moeite mee lijken te hebben, niet zozeer de hoofddoek zelf.

Die angst voor verandering wordt nu versterkt door alle heftige, recente gebeurtenissen. Geloof is om op te steunen. Niet om anderen mee te slaan, luidt niet voor niets het spreekwoord, iets waar ik mij volledig in kan vinden. De aanslagen in Parijs en Brussel, en alles wat daaraan vooraf is gegaan, laten echter op een keiharde manier zien dat op dit moment het tegenovergestelde gaande is.

Ongerustheid

Ik begrijp de ongerustheid. Echt. Maar laten we alsjeblieft niet gaan overdrijven. De hoofddoek van Fatima heeft niets te maken met haar functie. Zolang ze deze uitvoert als voorheen, dat wil zeggen: zonder het prediken van haar religie richting de leerlingen, dan zal een stuk stof op haar lokken haar heus niet opeens minder vakbekwaam maken.  

Runderknakworsten

Ik heb dus geen probleem met andermans bekeringen. Ik wil daar in sommige gevallen ook rekening mee houden. Moet er voor het kerstdiner op school één blikje runderknakworsten worden gehaald, voor die paar leerlingen die omwille van hun geloof geen varkensvlees mogen eten? Prima! Per slot van rekening wordt er ook rekening gehouden met Emma en haar koemelk- of tarweallergie.

Ik zou wél gaan gillen als er bij iedereen letterlijk en figuurlijk runderknakworsten door de strot zouden worden geduwd. Net zo goed als dat ik vind dat niet alle leerlingen opeens koemelkvrije koekjes hoeven te gaan eten. Dán heb je me. Je krijgt me wél op de kast als ik merk dat een klein groepje zijn wil probeert op te leggen aan de meerderheid.

Fotoverbod

Zoals een paar jaar terug gebeurde op de (openbare) basisschool van mijn dochter, waar de directie abrupt had besloten dat er geen foto’s meer gemaakt mochten worden tijdens musicals of uitvoeringen.

Waarom niet? Nou gewoon. Omdat één ouder niet wilde dat er foto’s van haar zoon genomen zouden worden. En dus mochten andere ouders ook geen herinneringen vastleggen, want ja, het zou natuurlijk zomaar kunnen dat - wanneer jij een kiekje maakt van je zoon in slangenkostuum - hun kind er óók op staat!

Voorbeeld

Juf Fatima heeft de directie ervan verzekerd dat er geen enkele verandering merkbaar zal zijn in haar manier van lesgeven. ‘De hoofddoek is slechts een uiting van haar geloof voor haarzelf’, zo belooft ze. Ik zeg: bravo, juf Fatima. Zo hoort het ook. En daarom is Juf Fatima wellicht juist een prima voorbeeld voor onze kinderen. Wat zeg ik? Voor iedereen.

En, wat vind jij? Laat je horen!