Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Grenzeloos grof op het wereldwijde web
Een tikje beschaafder, graag

journaliste

Yvonne van der Wal

W

Wat een k*nkerhoer. Deze sl*t had haar smoel moeten houden. Ik hoop dat ze daar begraven wordt. Wat een lelijke wallenkop heeft dat wijf. Ik citeer hier uit de onnoemlijke hoeveelheid ‘inhoudelijke’ reacties op de kwestie Ebru Umar op social media.

Want zeg nou zelf: iemand openlijk voor kankerhoer uitmaken moet natuurlijk gewoon kunnen, als je vindt dat ze te ver is gegaan in het uiten van haar mening. Voel je de ironie en de hypocrisie?

Nu wil ik het hier niet alleen gaan hebben over de kwestie rond Ebru Umar, daar zijn per slot van rekening al genoeg woorden aan vuil gemaakt. Ik wil het hebben over iets wat de laatste jaren steeds vaker voor opschudding zorgt: de vrijheid van meningsuiting. Wanneer gaan we te ver?

Schaduwkant van internet

Journalist Chris Klomp schreef er een column over die eindigde met de volgende zinnen: Ik vind dat je heel erg veel moet kunnen zeggen in het debat. Dat recht heeft een ieder. Maar mag een ieder dan ook de plicht op zich nemen om het debat met steekhoudende en beschaafde argumenten te voeren?

Het zette me aan het denken. We hebben het recht om te zeggen wat we willen. Maar waar is de plicht om na te denken over wat we willen zeggen en hoe we dat doen?

Mediageil

Het is de grote schaduwkant van internet. Iedereen, of we nu in het bezit zijn van Einsteinkwabben of het IQ van een doperwt hebben, kan zijn digitale gal spuien op het wereldwijde web. Ik ook, en daar krijg ik op mijn beurt dan weer respons op.

Vaak gaat het om aangename, complimenteuze reacties. (Voor het eerst drie blogartikelen achter elkaar gelezen. Dit stukje is oprecht een van de beste stukken die ooit in De Telegraaf gestaan heeft!) Maar ik ontvang minstens zoveel commentaar waar ik niets mee kan (Typisch zo’n yupperig, grachtengordeltypje dat haar eigen leven via mediageilheid wil upgraden. Afvoeren die zeurhap!).

De eerste reactie gaat over de inhoud van mijn columns. Dat soort reacties kan positief of negatief zijn, dat doet er feitelijk niet toe. De tweede opmerking gaat louter over mij. Het is een moedwillige persoonlijke analyse met als doel me neer te sabelen. Ik kan er niets mee.

We hebben het recht om andermans standpunten te betwisten. Ik ben wars van monddood maken en de klokkenluiders en feministen in deze wereld hebben bewezen dat je soms dwars tegen de massa in moet gaan om een ommekeer in gang te zetten, om iets te bereiken. Mensen wakker te schudden. En ja, van actie komt reactie. Maar sjongejonge, kunnen we dan nog wel even normaal doen?

Publiek figuur

En dan heb ik het niet alleen over mezelf hoor, want jeetje, arme prinses Amalia. Zij heeft er niet voor gekozen om een publiek figuur te zijn. En ze heeft er dus al helemaal niet voor gekozen om iets te lezen óver haar figuur: Wat heeft ze een plofkop!

En al heeft iemand daar wél voor gekozen, geeft ons dat dan automatisch het recht om de persoon opzettelijk de virtuele grond in te boren? Als we onze smartphone in de auto laten liggen, dan is de kans groot dat die gestolen wordt. Maar heeft iemand dan ook het recht om te stelen?

PVV-Tokkie

Wilders mag dan wellicht ongenuanceerd en bot uit de hoek komen, maar ben je een haar beter als je hem onverholen verrot scheld met ‘tyfuslijer’ of hem welbewust saboteert met het neerbuigende ‘blondie’? Ben je zelf een haar beter als je al zijn stemmers op een Tokkie-hoop gooit? Is het niet zo dat de wereld pas verbetert als je begint bij jezelf?

K*twijf. Takketrol. Snollenbol. Jij lelijke k*ttekop. Ik zie het allemaal voorbijkomen. Je zult het maar lezen over jezelf. Probeer je daar maar eens niets van aan te trekken.

De internetwereld is soms een vieze parochie. De vraag is of we ons daarin schikken of ertegen in opstand komen. In elk geval: als het om internetbagger gaat, houd ik vooralsnog niet mijn smoel.

 

En, wat vind jij? Laat je horen!