Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

kopje thee
Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

'Thuis wachten met een pot thee?
Ik doe het met liefde!'

journaliste

Yvonne van der Wal

I

Ik ben een lui wicht. Een ouderwets, dom prinsesje dat niet aan haar toekomst denkt en leunt op de zak van haar man. Dat is althans de gangbare gedachte van mijn ambitieuze medemens, omdat ik na de komst van kinderen minder ben gaan werken. Ik zou me meer moeten ontwikkelen en meer carrière moeten maken, want financieel afhankelijk zijn, dat moet je toch helemaal niet willen?

Moeten, moeten, moeten. Vroeger moest je thuisblijven. En moest je naar de huishoudschool en moest je je man zijn krantje en pantoffeltjes aanreiken. Je mocht als moeder niet aan het werk, en deed je dat wel, dan was dat funest voor het gezinsleven. En nu? Nu móeten we aan het werk. Nu móeten we ambities hebben, anders is het funest voor de economie en ben je een conservatieve doos.

De opzet

Laat dat nou juist de opzet zijn van emancipatie: het recht en de vrijheid hebben om zélf te bepalen welk pad je kiest, als de situatie zich daarvoor leent. Maar daar zijn we dus klaarblijkelijk geen steek mee opgeschoten.

‘Financiële onafhankelijkheid’ is in mijn ogen – zeker in deze tijd – een waanidee. Wie vandaag fulltime werkt, kan morgen opeens op straat staan en de komende jaren tevergeefs solliciteren. Of je gezondheid laat het afweten, en dan heb je dus alsnog een probleem. Zekerheid heeft niemand. Hoe we ons leven ook proberen te sturen. 

 

Het mes snijdt aan twee kanten

De aanname dat parttime of niet werkende vrouwen afhankelijk zouden zijn van hun man… dát noem ik ouderwets. Hoe zit het dan met heren die teren op het improvisatietalent en de gezinszorg van hun vrouw? Als gezin ben je afhankelijk van elkáár. Yin kan niet zonder Yang, het mes snijdt aan twee kanten. Ik kan thuis zijn omdat man werkt, maar man kan werken omdat ik thuis ben. Niets staat me in de weg om op zekere dag te zeggen: 'Weet je wat? Doe het vanaf nu allemaal maar lekker zelf, de groeten!'

Subsidies

Veel moeders doen dat ook: de meeste scheidingen worden tenslotte aangevraagd door vrouwen. Wat er voor mij op wijst dat we misschien helemaal niet meer zo afhankelijk zijn als we elkaar tijdens die eeuwige discussie proberen wijs te maken. Daarbij kan ik genoeg voorbeelden noemen van parttime werkende (alleenstaande) moeders, die het financieel beter hebben dan de fulltimer die - juist omdat ze fulltime werkt - wel kan fluiten naar allerhande subsidies.

Vanwaar toch die hevige angst voor ‘afhankelijkheid?’ Iedereen is wel gebonden aan iets of iemand. Is het niet aan man/vrouw, dan is het wel aan werk- of opdrachtgever. En hoe onafhankelijk ben je nou helemaal als je voortdurend afhankelijk bent van kinderopvang?

Weemoed

Kinderen hebben nu eenmaal zorg nodig. En aandacht en liefde, zowel het jonge grut als pubers. En jazeker, die zorg kan natuurlijk ook gedeeld worden met anderen. Soms is dat zelfs noodzaak, daar zul je mij ook niet over horen. Maar op dit moment heb ik (gelukkig) de keuze om ze na schooltijd thuis te ontvangen met een ouderwets kopje thee.

Mocht ik later grijs en gerimpeld op mijn sterfbed liggen (1 op de 5 haalt de pensioengerechtigde leeftijd niet eens), dan denk ik terug aan de tijd dat ik op het schoolplein stond en m’n kinderen naar buiten heb zien rennen met een glimlach op hun gezicht.

Dan denk ik met weemoed aan die uitzwaaimomenten vlak voor ze op schoolreisje gingen of naar kamp vertrokken. Dan denk ik aan bijzondere mijlpalen, zoals de eerste stapjes, de eerste keer naar school en hun A-zwemdiploma.

Aan de keren dat ik met ze naar het strand/kinderboerderij/speeltuin reed op doordeweekse dagen. Dan denk ik aan de kleine, eenvoudige dingen die me gelukkig maakten. Dan denk ik niet: 'Had ik nou maar wat meer gewerkt!'

Zinvolle baan

Kinderen grootbrengen en zien opgroeien, is net zo goed een vorm van investeren in de toekomst. Voor mij is het de meest verantwoordelijke en zinvolle ‘baan’ die er is, niet iets wat je er eventjes parttime bij doet. En laat ik mij als moeder nou meer hebben ontwikkeld dan met welke topbaan dan ook. Laat mij dan maar een conservatieve doos zijn, ik doe het met liefde.

Ben jij ook graag een thuisblijfmoeder of werk jij liever fulltime? Vertel ons jouw verhaal!

Laat hier je gegevens en je verhaal achter

En, wat vind jij? Laat je horen!