Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

XXXS op Instagram:
wat is er mis met maat 38?

journaliste

Yvonne van der Wal

J

Jonge vrouwen die zichzelf transformeren van formaat ‘small’ naar 'extra extra small’ en dat vol trots met voor- en nafoto’s exposeren op Instagram. ‘Kijk eens hoe dun ik nu ben? Kom maar op met de complimenten!’ Ik maak mij daar dik om, en niet zo magertjes ook.

Ik  - maat 38 en al vanaf puberteit binnen de BMI-zone - schrik me elke keer een ongeluk als mijn ogen geconfronteerd worden met ledematen die akelig dicht in de buurt komen van satéprikkers en luciferhoutjes. Vooral als ik de voorfoto’s bekijk. Voorfoto’s van meiden die al gezond óogden: slank en strak. En waar nog geen spoortje vet te bespeuren is.

Bigorexia

Maar dat was klaarblijkelijk niet goed genoeg. Het moest allemaal nóg strakker, dunner en opperbest. De nafoto’s vertonen beelden die me vooral doen denken aan anorexia of het minder bekende bigorexia. Teksten als ‘It takes time to build a better, stronger version of yourself’ of ‘Alleen mijn benen en billen moeten nog flink aan de bak’ en de bewonderende reacties eronder doen me inwendig brullen. Het liefst zou ik ze allemaal door elkaar willen rammelen en in hun broze oortjes willen tetteren. Hallo? Dingdingding! Wélke billen bedoel je? Wat was er in vredesnaam mis met de linker foto? Wat is er mis met maat 38?

 

De weg kwijt

Begrijp me goed. Wie zich beter voelt in een nóg dunner en afgetraind lijf dan is dat z’n goed recht. Zoals iemand ook het recht heeft zich goed te voelen in een (te) zwaar lijf. Maar dat betekent niet dat het gezond is, laat staan heel gewoon.

Wie zich 24/7 doelbewust bezighoudt met proteïnen, brandnetels, gewichtheffen, konijnenvoer, calorieën tellen en verbranden, wie afspraken afzegt om te gaan sporten en wie zich incompleet, onrustig of zelfs beroerd voelt als hij/zij maar liefst twee hele dagen geen sportschool gezien heeft, is in mijn ogen volledig de weg kwijt en wanhopig op zoek naar controle en bevestiging.

Wie dergelijke foto’s verspreidt zegt feitelijk: maat 36? Neee. Maat 38? NEEE! Dan ben je Miss Piggy! Dat is toch waanzin? Het toont een totaal verwrongen beeld van ‘gezond zijn’ en het stimuleert anderen om ook door te slaan. Winkels als Zara, Bershka en het oppervlakkige Abercrombie doen er een schepje bovenop. De gemiddelde maat 42? Ben je nou helemaal gek? Ga maar lekker naar de grotematenwinkel, het liefst joggend.

Kettingreactie

Nu wil ik ‘dik zijn’ hier evenmin gaan promoten. Want laten we er niet omheen draaien, we worden met z’n allen steeds zwaarder. De helft van de Nederlanders heeft serieus overgewicht. Een hart dat bloed moet pompen door een obesitaslichaam kan een gevaarlijke kettingreactie in gang zetten. Hoge bloeddruk. Een vergroot hart. Hartfalen. ‘Ik heb nog nooit een bejaarde met overgewicht op mijn tafel gehad’, zei de beroemde patholoog Dr G. ooit op Investigation Discovery.

Sixpack

Dus metamorfoses van vrouwen die hun afvalrace begonnen met XXXL en nu in een large-jurkje lopen? Respect. Het ruggensteunen van ontvleesde lichamen is echter weer het andere uiterste, er zit ook nog iets tussenin. Zoals schrijfster Saskia Noort het zo treffend zegt in haar column over haar strijd tegen de kilo’s: ‘Het is een keuze. Wil ik een lijf of een leven?’ Er is heus meer in het leven dan het creëren en in stand houden van je sixpack.

Wel of niet lekker in je vel zitten, zit eerder tussen de oren dan in het aantal kilo's. Je kunt mij niet wijsmaken dat mensen die dermate doordraven in hun honger naar ‘perfect zijn’ blij zijn met zichzelf. Zoals blogger Amanda. Door haar overdreven zucht naar perfectie hield ze er anorexia aan over, maar inmiddels heeft ze het licht gezien. ‘Langzaam maar zeker maakte ik mezelf kapot. In onze maatschappij wordt gewichtsverlies helaas gezien als een teken van gezondheid. Alsof je kanker overwint’. Op Instagram toont ze alleen nog foto’s van voedsel.

Blogger Amanda die wenste dat ze weer het linkermeisje was

Regenboogcake

Ook mijn vijftienjarige dochter trekt zich *afkloppen* vooralsnog niets aan van de streef naar volmaaktheid. ‘Mam, zou je deze korte broek willen ruilen? Ik heb eigenlijk maat 38 nodig; deze 36 heb ik te klein gekocht. En zou je ook meteen even wat suiker en boter willen halen als je boodschappen gaat doen? M. en ik gaan een regenboogcake bakken!’ Gelijk heeft ze. In ons gezin zit gezond eten in leren omgaan met ongezond voedsel, niet in het eindeloos vermijden ervan. Ik tel geen calorieën, maar de gaatjes van mijn broekriem. Dus daar ga ik, op weg naar het winkelcentrum. Op de fiets.

En, wat vind jij? Laat je horen!