Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vakantie in zeeland
Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

'Backpacken tussen de olifanten?
Doe mij maar weekje Zeeland!'

journaliste

Yvonne van der Wal

Z

Zeventien landen bezoeken in een jaar tijd, snorkelen in een koraalrif, een maandje wildkamperen tussen de zeerotsen of backpacken tussen de olifanten: het staat natuurlijk reuzeinteressant op je vakantie-cv. Maar ik? Ik ga naar Zeeland. Klinkt misschien wat minder spannend dan een plek als Nieuw Zeeland, maar voor mij tenminste wel nieuw.

Zodra het gros van Nederland terug is van weggeweest, betrekt ons gezin nog even een appartementje. Voor ons even géén caravan, want sinds man en ik een 'intiem onderonsje' hadden in onze vorige vakantiestulp (dat probéérden we althans te hebben), en onze zoon verschrikt zijn bed uitstapte om ons met een wiebelend handgebaar te melden dat er een aardbeving aan de gang was ('Mama! De caravan doet zó!'), ben ik wel even genezen.

Hoofdgerecht

Afijn. Zeeland. Wat voor anderen wellicht een doorsnee tussendoortje is ervaren wij als een smakelijk hoofdgerecht waar we al even naar uitkijken. Er zijn wel meer plaatsen in Nederland die ik nog nooit heb bezocht. Ons land heeft heus wel meer te bieden dan enkel tulpen, klompen en molens. Een kustlengte van 523 kilometer, bijvoorbeeld. Duinketens waar je uren doorheen kunt dwalen. Prachtige steden en pittoreske dorpjes. Grote plassen waar je vanuit een boot de koeien van dichtbij kunt zien grazen. En ja, óók veel regenbuien.

Maar 30 graden? Niets voor mij. Exotische temperaturen zuigen alle energie uit mijn lijf. En ik haat sjouwen, dat doe ik immers al tijdens mijn dagelijkse rit naar de buurtsuper. Laat staan die combinatie. Dus backpacken is voor mij eerder horror dan ontspanning. En nogmaals, het is natuurlijk allemaal 'heel avontuurlijk', lekker slapen in een tentje in de rimboe, maar alles went behalve een tent. Je gaat toch niet op vakantie om terug te keren met pijn in je rug?

 

Lakens

Ik heb ook geen maand nodig om los te komen van thuis. De laatste keer dat ik twee weken achter elkaar de hort op ben geweest is 24 jaar geleden. Al na een dag of zeven – een dag of elf mag ook - verlang ik weer terug naar mijn eigen bed met knisperend schone lakens, en begin ik de wasmachine te missen.

Geef me een graad of 23, een normaal bed, een beetje privacy (in de file staan om te kunnen plassen of wassen noem ik ook niet bepaald 'relaxend'), dit alles in een andere omgeving met een wijntje erbij en ik ben in mijn element.

Wasmanden

Ik hoef evenmin eerst de halve wereld rond te reizen om erachter te komen dat we het hier eigenlijk best goed hebben. Als ik vertier zoek wil ik niet zozeer ergens heen, als wel ergens vandaan. Weg van die eeuwig uitpuilende wasmanden. Weg van de dagelijkse verplichtingen en met name weg van de klok. En dat 'weg' hoeft voor mij niet per se 'ver weg' te zijn.

Mijn mooiste vakantieherinneringen heb ik van Kaageiland. Een luttele 10 kilometer verderop, maar als kind had ik het idee dat ik aan de andere kant van de wereld verbleef. Ik herinner me de drassige slootjes, waarin ik een keer mijn fietssleutel verloor.

Groene gras

De uitgestrekte weiden. Dat gigantische schip. Het kleine pontje. De ruime tuin met het eeuwige groene gras. Het blauwe nopjesvinyl op de vloer van onze gezellig ingerichte caravan (overigens zonder 'aardbevingen') en vooral veel water. Toen we voor het eerst naar het buitenland vertrokken had ik inmiddels 13 kaarsjes uitgeblazen.

Hoe 'opendeurderig' het ook mag klinken: genieten zit in je hoofd, niet in de afstand. Dus ja, ik kijk uit naar ons weekje Zeeland, weer of geen weer. Even een andere omgeving, met balkon, dicht bij het strand, een eigen toilet en douche en… mét wasmachine.

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!