Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

'Oordeel niet zo, wij hoogbegaafden
zijn ook maar mensen'

Lisette de Bruijn

I

Ik ben hoogbegaafd. Zo. Dat is eruit. Dat ik mezelf met deze woorden niet heel populair maak, heb ik lang geleden al ondervonden. Het is ook lastig voor een ander om er goed op te reageren. De meeste gesprekspartners komen met een lijst van domme acties om mijn woorden af te zwakken, om me met beide benen op de grond te houden. Want hoogbegaafd, dat mag je eigenlijk niet over jezelf zeggen. Dat klinkt arrogant.

Ik schreef eerder een uitgebreid artikel over mijn hoogbegaafdheid. Na het jarenlang weggestopt te hebben, zie ik er nu de voordelen van in. Ik kan heel veel dingen tegelijk, en pik nieuwe informatie snel op.

In mijn jeugd had ik er vooral last van. Ik hoorde er niet echt bij op school. Niemand begreep mijn grapjes en klasgenoten vonden het irritant dat ik altijd hoge cijfers haalde. Ik probeerde uit alle macht erbij te horen en normaal te zijn. Als ik eens een laag cijfer haalde, werd er gelachen of gevraagd of ik wel echt hoogbegaafd was. De ouders van klasgenoten legden me op de zeldzame speeldates soms lastige sommen of vraagstukken voor om me te testen. O wee als ik het antwoord niet wist! Dan ga je het vanzelf verzwijgen.

Omgaan met falen

Op de middelbare school hoopte ik op een nieuwe start. Dat lukte kort, totdat mijn klasgenoten erachter kwamen dat ik pas 10 jaar was. Toen ik ook nog slecht in gym bleek, was ik wederom de pispaal van de klas. Het moge duidelijk zijn dat mijn zelfbeeld in die jaren niet hoog was. Reflecteren op situaties en sociale omgangsvormen heb ik moeten leren. Ook doorzetten en omgaan met falen leerde ik pas tijdens mijn studie, tot die tijd ging alles eigenlijk vanzelf. En daar leer je niks van! Moeite doen om iets te leren en doorzetten, dat kon ik helemaal niet.

Goede begeleiding

Met mij is het goed gekomen, maar dat is niet altijd zo. Een goede begeleiding voor hoogbegaafde kinderen is van levensbelang. Als hoogbegaafdheid niet erkend wordt, is er een risico op depressie, verslaving en burn-out. Het gevoel 'niet normaal te zijn' kan heel schadelijk zijn!

Mijn kinderen zijn ook hoogbegaafd. Het interesseert mij niet wat anderen daarvan vinden. Ik doe mijn best ze zo goed mogelijk te begeleiden. Geloof me, je hoeft er echt niet jaloers op te zijn. Maar laten we allemaal wel proberen hoogbegaafdheid te accepteren en niet te snel te oordelen. Want wij zijn ook maar mensen. En soms doen we best normaal.

Hier schreef Lisette eerder over haar hoogdbegaafdheid: http://lisetteschrijft.nl/hoe-doet-ze-het-toch/

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!