Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Jeugd van tegenwoordig
Foto: Hollandse Hoogte
Opinie

'Ouders van nu verdienen een schouderklopje
in plaats van betweterig gepreek!'

journaliste

Yvonne van der Wal

H

Het is zo’n beetje het heersende idee onder met name de oudere generaties: Ouders Van Nu Bakken Er Niks Van! Ze besteden veel te weinig aandacht aan hun nakomelingen. En om te zien wat dát voor kwalijke gevolgen heeft, hoef je alleen maar naar de jeugd van tegenwoordig te kijken. Toch?  

Want die verloedert, is onaangepast, scheldt, steelt, gamet, vloekt, rookt, drinkt zichzelf in een coma, is beeldschermverslaafd en snuift coke alsof het neusspray betreft. En dat komt door ons, de ouders van tegenwoordig. Wij bakken er niets van, want wij werken te veel, scheiden te vaak, facebooken en tinderen tot vervelens toe, verwaarlozen ons sleuteldragende kroost. En daar plukken we met z'n allen de wrange vruchten van.

Klinkklare kulkoek

Maar er is eindelijk goed nieuws. Bovenstaande is namelijk - geloof het of niet - klinkklare kulkoek. We kunnen opgelucht ademhalen: het gaat juist steeds beter met de jeugd van tegenwoordig. De ‘keiharde’ cijfers van de Jeugdmonitor 2016 van het CBS, zoals vandaag beschreven in De Telegraaf, liegen er niet om.

Ik zeg gekscherend ‘keihard’, want de waarheid is soms hard. Vooral voor diegenen die er altijd van overtuigd waren (en zijn) dat vroegâh alles beter en mooier was. Voor degenen die - natuurlijk wél vanachter een beeldscherm - nogal eens klagen dat zíj vroegâh tenminste nog eens buiten speelden, dat zíj tenminste werden opgevoed, dat zíj voorbeeldige pubers waren en dat ze ook nu nog keurige volwassenen zijn.

En dat is best typisch. Want door wíe is die o zo vreselijke jeugd van nu nou helemaal op de wereld gezet en opgevoed?

Ouders van Nu

Wel, ik gooi er nog maar een schokkend feitje bovenop, dus pak maar gauw even een stoel. Klaar? Komt ie: Ouders van Nu besteden juist méér tijd aan hun kinderen dan de ouders van vroegâh. De tijd die wij (werkende) moeders en vaders aan onze nakomelingen spenderen, is sinds 1980 zelfs verdubbeld...

Hoe kan dat nu? Nou, wellicht zit het zo. Waar wij in grootmoederstijd al vanaf een jaar of zes zelfstandig naar school liepen, brengen en halen wij onze kinderen nu tot in lengte van dagen met de auto of fiets en lopen we met ze mee, hand in hand en met tassen zeulend, tot in het klaslokaal. Waar wij zelf onze tassen inpakten en onze boterhammen smeerden, doen wij dit nu voor onze Pepijntjes en Laurentientjes tot ze praktisch het huis uit zijn (wat overigens ook steeds later gebeurt).

Entertainen en discussiëren

Waar wij destijds hele dagen op onszelf waren aangewezen met het in bomen klimmen, hutten bouwen, verstoppertje spelen of gewoon een beetje lanterfanten, entertainen wij onze kinderen nu met paardrijles, zangles, judo, voetbal, knutselclub, peuterspeelzaal, dagje speeltuin of pretpark en luxe vakanties naar verre oorden.

Waar wij toentertijd nog ‘omdat ik het zeg!’ en ‘eet je bord leeg!’ te horen kregen, discussiëren onze kinderen nu gezellig met ons mee tot we murw zijn.

Waar onze (groot)ouders doorgaans geen flauw benul hadden van wat zich afspeelde op school, worden wij nu via Digiduif en Magister op de hoogte gehouden van elke scheet die er gelaten wordt, en bliept acuut onze mobiele inbox zodra Pepijn of Laurentien drie seconden te laat op school is gearriveerd. 

Veganistische cupcakes

Werden kinderpartijtjes indertijd nog in twee uurtjes gepiept met ouderwets koekhappen en spijkerpoepen, nu nemen onze huidige kinderpartijtjes en de daarbij behorende traktaties steeds gekkere vormen aan. We spenderen uren aan het in elkaar flansen van boetseerkrokodillen, veganistische cupcakes en sinterklaassurprises, die wij voorheen gewoon zelf maakten.

We gaan mee met schoolzwemmen om te helpen met het aan- en uitkleden van een groep stuiterballetjes. Dit alles in een loeiwarm kleedhok en onder luidruchtig getetter en wild gestoei.

Na elke kindervakantie nemen we de tijd om speurend naar luizen door kinderkoppies te woelen, we ouderraadvergaderen over kerstfeestjes, sinterklaasfeesten, paasfeesten en organiseren ze ook, en o ja, of wij even op het formulier op de deur willen invullen wat wij dit jaar voor het kerstfeest willen kokkerellen?

En dit allemaal terwijl onze (groot)ouders het vroeger simpelweg te druk hadden met strijk- en wasdag. Of schoonmaakdag. Of visdag. Of gehaktdag, klusjesdag en rustdag.

Chronisch volle wasmanden

Maar hallo, wij besparen met onze huidige moderne apparaten toch ook een hoop tijd?

Zou je denken, maar dat valt vies tegen. Waar in vroegere tijden hooguit één keer per week werd gewassen en je rustig de hele week in dezelfde trui rondliep, staat nu in een gemiddeld gezin elke dag en permanent de wasmachine te draaien. En laten die chronisch volle wasmanden als gevolg van gym- en voetbaldag nou niet uit zichzelf geledigd worden, laat staan dat de inhoud zichzelf strijkt, opvouwt en zo, hoppa, vanzelf de kast in verdwijnt.

Ja, wij werken en facebooken en denken ook wel eens aan onszelf. Maar mag het alsjeblieft? Mogen we dan ook eens een schouderklopje, in plaats van bemoeizuchtig en betweterig gepreek van de vorige generatie? Want kijk nog maar eens goed naar de cijfers: zo slecht als we ons steeds laten wijsmaken, doen we het allemaal niet. En daar plukken we nu allemaal de vruchten van.  

En, wat vind jij? Laat je horen!