Wat Zij Vindt

'Hier zijn geen woorden voor,
alleen maar tranen'

journaliste

Hester Zitvast

D

Dit keer in Vier handen op één buik geen rokende tienermoeder, met een fout blowend vriendje en een wankele relatie. Weinig gevoelens van woede bij de kijkers, maar vooral medelijden en verdriet om dat kleine meisje dat geboren werd bij twee mensen ongeschikt voor het ouderschap. Een uithuisplaatsing volgde en Nederland keek mee. Journalist Hester Zitvast kon er alleen maar om huilen. 

Ik viel halverwege in, het was zo'n avond van extreem zappen, maar hier bleef ik hangen. BNN's Vier handen op één buik, je wil het niet zien en toch weer wel. 'Ik kan hier niet naar kijken', zei mijn vriend al na een paar minuten, toen de bevalling begon en aanstaand vader Michael-Angelo op z'n dooie gemak een MacDonalds menu wegwerkte terwijl zijn vriendin Michelle door het bed vloog van de pijn. 

Kracht van de natuur

Snel liet ik me via Twitter updaten. De zwangerschap was een bewuste keuze maar er was geen geld en geen huis. Ai. Recipe for disaster. Enkele televisieminuten later - in werkelijkheid drie dagen vol weeën later, wát een ellende voor Michelle - werd baby Mylene geboren. Ik hoopte vurig op de kracht van de natuur. Dat Michelle en Michael-Angelo zich bij het zien van dat kleine mensje zouden ontpoppen tot een moeder en een vader.

Niet boos

Maar het bleef uit. Ja, ze verschoonden haar luier. En ze gaven haar een fles. Maar een paar keer per nacht uit bed komen, was een te grote opgave. Het huis was een ultieme chaos. En gek genoeg werd ik niet eens boos op de situatie, zoals ik normaal gesproken bij dit soort programma's ziedend begin te krijsen tegen mijn televisie. Ik werd alleen maar heel verdrietig. 

Michelle had zelf een lastige jeugd gehad, 'begeleider' Patty Brard deed nog wat pogingen emoties aan de oppervlakte te krijgen, maar dat lukte niet. Als de basis op zo'n extreme wijze ontbreekt, dan is het blijkbaar heel lastig liefde door te geven.

Uit huis geplaatst

Geen onlogisch verhaal, toch? Je voelde het aan alles aankomen, de 24/7 begeleiding ten spijt zou dit stel het niet redden. En toch kwam het voor mij als een schok dat de kleine meid uit huis werd geplaatst. Zo gaat het dus. Nu zien we eens een keer echt hoe dat gaat…

'Ik kan hier niet naar kijken', zei mijn vriend weer. Sinds hij zelf vader is al net zo'n zachtgekookt ei als de meeste andere vaders als het aankomt op kinderen. Ik had er ook moeite mee. Het voelde als voyeurisme.

Een nare jeugd

Michelle in tranen te zien, gaf me een verdrietig gevoel. Dan heb je dus al een nare jeugd gehad, hoop je dat een kindje alles anders maakt en wordt dat je ontnomen. Terecht hoor, begrijp me goed. Maar man, wat een genadeloze hardheid.

Baby Mylene wordt opgevangen in een pleeggezin; pleegouders verdienen als je het mij vraagt een lintje. Het is tijdelijk, voor drie maanden, want dan wordt gekeken of er verbeteringen zijn. En je weet, die komen er niet. Of misschien wel een beetje, maar nooit zoals het zou moeten. En zo gaat het in talloze gezinnen, om talloze redenen mis. Allemaal even schrijnend.

Geen entertainment

Vier handen op één buik is veel maar geen entertainment. Het is de dieptrieste waarheid. Dit gebeurt, nu, vandaag, morgen en overal. Het programma liet mij niet los. Later die avond lag ik met mijn peuter op mijn borst, ze was ziek en dan is mama's lijf het allerbeste matras.

Ik hield haar stevig vast. Deze armen verdient ieder kindje om zich heen; veilig, stabiel en onvoorwaardelijk. Ik blijf met een leeg gevoel achter. Wat ik te zien heb gekregen, daar zijn eigenlijk geen woorden voor. Alleen maar tranen.

Beeld: Vier handen op een buik - BNN