Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Zij Vindt

'Niemand is tegenwoordig
nog normaal'

journaliste

Hester Zitvast

W

'Wie is er nog normaal?' kopte zaterdag een artikel uit Volkskrant Magazine. Daar heeft VROUW-columnist Hester Zitvast wel een antwoord op. "Niemand! Je telt tegenwoordig niet mee als je niet iets onder de leden of los in de hersenpan hebt." 

Met een goede mix van een glutenallergie, een milde burn-out en een vleugje hoogsensitiviteit is het toch een stuk makkelijker om je door het leven heen te verexcuseren. Met z'n allen naar de psycholoog of huisarts dus! Of eh zullen we gewoon weer eens proberen een beetje normaal te doen?"

Op glad ijs

Ik begeef me op glad ijs. Roepen dat diagnoses goed uitkomen zelfverzonnen dan wel over je afgeroepen zijn, is vragen om protest. Vragen om boze mails en bewijzen van mensen die écht ziek zijn. Die écht wat hebben.

Ik wil daarom, alvorens ik van wal steek, zeggen dat ik weliswaar een beetje generaliseer, maar dat ik ook zeker wel zie dat er echt zat mensen lijden aan allerhande fysieke en geestelijke kwalen. Die personen laat ik voor 100% buiten beschouwing.

E-nummers

Ga even in alle rust je vrienden,-familiekring af en probeer iemand aan te wijzen die nergens aan lijdt. Lastig hè? We hebben allemaal wat, zo hoort dat in 2017. Jij waarschijnlijk ook. De laatste jaren is het superhip geworden om op het gebied van voedsel ergens extreem onder gebukt te gaan.

Niet meer kunnen functioneren onder het juk van e-nummers bijvoorbeeld; je zult ze de kost moeten geven (e-nummervrije kost, let wel!). Het is niet zomaar dat momenteel talloze foodies ten strijde trekken tegen microbioloog Rosanne Hertzberger die Ode aan e-nummers schreef. Ze pakt daarmee voor aardig wat mensen de stok om mee te slaan af. En dat is even schrikken natuurlijk.

Me-time

Gewoon moe zijn we tegenwoordig ook niet meer. Nee we zitten schuimbekkend van de stress tegen overspannenheid aan. Of we spreken van een lichte burn-out, zeg maar een voorloper op het echte werk.

We zijn overprikkeld door de maatschappij, door ons drukke gezinsleven en moeten pas op de plaats maken. Even praten met iemand. Je laten influisteren dat het tijd is voor me-time, dat je jezelf weer op de eerste plaats zet.

Een label

Ik lieg niet dat ik dat de afgelopen jaren vele tientallen mensen heb horen zeggen. 'Ik denk alleen maar om anderen. Nu is het weer even tijd voor mezelf.' 'Uhu', denk ik dan. Vooral omdat het vaak mensen zijn die zichzelf allang en breed op nummer één hadden staan.

We bestempelen onze kinderen ook zo ontzettend graag met een label. Ik zag ooit een moeder haar volstrekt geflipte kind hysterisch krijsend corrigeren. Zonder in details te treden was er aan het gezin geen greintje structuur te bespeuren.

Adhd

Er werd gevloekt, getierd, er werden zakken snoep leeggegeten, er was volop aandacht voor de telefoon en pa en moe kregen ook nog een kleine fittie en plein public.

En toen hoorde ik het haar zeggen: 'Ja, hij heeft Adhd.' 'Adhd m'n reet', denk ik dan. Het kind mist gewoon iedere vorm van opvoeding! Maar ik hield mijn mond.

Niet alle dagen feest

Gewoon een tijdje niet lekker in je vel zitten of down zijn, is ook geen optie. Het lijkt mij niet meer dan logisch dat dit er zo nu en dan bij hoort, het kan immers niet alle dagen feest zijn. Maar om dan meteen naar de slaapmiddelen en antidepressiva te grijpen?

Je bent niet depressief als je een of twee verschijnselen hebt. Dat is een belediging voor mensen die het echt zijn. Google jezelf nou niet ziek.

Gezondheidstests

Als je nu online wat willekeurige gezondheidstests invult heb je mogelijk chlamydia, gordelroos, PTSS, zwemmerseczeem én ADD! Wat denk je zelf?En weet je wat het is? Je gaat het iemand die 'in de ellende' zit niet zeggen, dat ie gewoon even normaal moet doen en niet zo moet zeuren.

Als er iemand tegen mij een relaas over gevoeligheid voor kleurstoffen en de desastreuze effecten ervan op de maag-darmflora ophangt, knik ik keurig. En denk ik in stilte van alles. Hetzelfde geldt als iemand zucht en steunt dat de combinatie twee kinderen en drie dagen werken haar teveel wordt.

Zin van het leven

Terwijl zo iemand met opgewekte krokodillentranen verkondigt dat het vrijwel onmogelijk is om én een goede werkgever, én een goede moeder en dan ook nog een goede dochter, vriendin en minnares te zijn, denk ik vooral: "HOU OP! Meld je maar ziek, bel maar een psycholoog. Ik voel het al weer helemaal aankomen dat je er eventjes uit moet. Even tot je zelf komen in een yoga-retreat en dan de hele dag lekker mandala's kleuren en praten over de zin van het leven."

Maar dat zeg ik niet. En dat zegt niemand. En daardoor houden we het in stand. We zijn veel te bang dat er ruzie komt. Of dat we de verkeerde treffen. Dat het dit keer écht iemand is die tegen het suïcidale aan schurkt.

Normaal doen

Ach, het is een verschijnsel van nu en daar moeten we het mee doen. Dit verander je niet en dat verwacht ik ook niet. Psychologen en coaches varen wel bij het algemene gevoel van 'uit balans zijn' Het tij keert vast wel weer een keer.

Dan omarmen we witbrood, janken we bij een voorheen lichte depressie gewoon een dag de ogen uit het hoofd om daarna weer door te gaan en besluiten we een workshop opvoeden te volgen in plaats van onze kinderen te bestempelen met een Adhd-sticker. Misschien. Maar voor nu wens ik het vooral; laten we toch weer eens normaal doen…

En, wat vind jij? Laat je horen!