Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Kindjes met de iPad
Wat Zij Vindt

'Kinderen van nu lopen
ander gevaar dan vroeger'

journaliste

Hester Zitvast

H

Het blijft een interessant discussiepunt: Moeten we onze kinderen nou heel dichtbij houden en beschermen of moeten we ze vooral zo nu en dan flink onderuit laten gaan zodat ze leren van het leven? Journalist Hester Zitvast las in de Volkskrant een opiniestuk van filosoof Daan Roovers die, in tegenstelling tot haar omgeving, haar kinderen enorm beschermt. Het zou betuttelend zijn. Daan schreef er het boek Nieuw licht op opvoeden over.

Journalist Phaedra Werkhoven schreef in LINDA. dat we watjes maken van onze kinderen. Maar is dat echt zo? Ik ga er deels in mee, maar voel ook wel wat voor het handelen van Daan. Moeten kinderen wel alles zien en meekrijgen?

Helikopterouders

We zijn helikopterouders, zien ze het liefst veilig binnen tekenen en rusten hun fietsen nog net niet uit met airbags. Dus we zijn overbeschermend is de algemene gedachte. Maar laten we vooral niet doen dat onze kinderen - doordat ze niet meer in hoge bomen klimmen met vlijmscherpe zakmessen op zak - niet meer blootstaan aan gevaar. Er speelt behoorlijk wat gevaarlijks in hun hoofdjes af.

Welk kind loopt er nou niet dag en nacht met een telefoon of iPad in de handen, waarmee het in een paar klikken verwijderd is van de grootste ellende denkbaar. Ik weet nog dat mijn toen 14-jarige zoon zonder problemen afschuwelijke foto’s van de MH-17 ramp op internet vond. Geen beelden van wrakstukken, maar beelden van lijken die nog vastgegespt zaten in hun stoelen. Ongecensureerd, vol in beeld. Probeer dat maar eens van hun netvlies te krijgen.

Hand in hand springen

Gisterenavond nog. We zijn op vakantie in Canada en Amerika en zaten te eten in een restaurant. Met de oudste twee hadden we het over onze volgende bestemming, New York. Ze zijn heel erg benieuwd naar Ground Zero, de plaats waar tot 2001 de twee WTC-torens stonden. Een historische plek zo beseffen ze.

Mijn dochter (12): "Ik heb een keer gezien dat er mensen uit de ramen sprongen. Dat lijkt me zo erg. Er waren zelfs mensen die hand in hand zijn gesprongen. Dat je dat doet, omdat je weet dat je doodgaat…" Ze had het al jaren teruggezien. Hoe verwerkt een meisje van 9, 10 jaar zoiets? Ik wist niet eens dat ze het gezien had.

Nog niet

Terwijl wij zaten te praten, liep onze jongste (3) een paar keer op en neer naar het aquarium met de kreeften die in datzelfde restaurant wachten op hun dood. Ze vond ze geweldig interessant.

"Ze hoeft niet te weten dat die worden opgegeten hoor", drukte ik de andere gezinsleden op hun hart. Ze stemden ermee in. Ze hoeft het nog niet te weten. Nog niet. Laat haar alsjeblieft nog leven in een wereld waarin alles mooi en prachtig is.

Vrije school

En dat brengt mij op het volgende. Ze is dus nog een peuter en moet binnenkort naar de kleuterschool. Voor het eerst in mijn leven als moeder verdiep ik me echt in het onderwijssysteem, lekker bijtijds dus. De school waar mijn oudsten op zaten is heel groot geworden. Moet ik dat willen? Die enorme klassen?

Meerdere parttimers op een klas? Dat getoets dat al bij kleuters begint? Er wordt in ons dorp een vrije school gestart. Ik zat vol vooroordelen over structuurloze vrije toestanden, maar ben aangenaam verrast door wat ik te horen kreeg over het kleuteronderwijs.

A village

Kleuters worden op de vrije school beschermd. Er wordt veel gezongen, er wordt vrijwel alleen maar gespeeld. Zo nu en dan wordt er eens een letter of cijfer aangereikt, maar dat is in de kleuterklas slechts bijzaak. En er staat in principe één leerkracht voor de klas, de hele periode door.

Daar had een ouder een vraag over: “Maar hoe staat het dan met ‘It takes a village to raise a child’?” De doorgewinterde vrije school-docent reageerde ad rem. ‘Maar waar is die village tegenwoordig dan?’ Hij doelde op de eenzaamheid waarin onze kinderen opgroeien. Ze worden vaak aan hun lot overgelaten.

Meer aandacht

Ouders werken allebei, kinderen worden zoet gehouden met telefoons op iPads, de sociale bescherming die er vroeger was, is er niet meer. Kinderen worden helemaal niet zo beschermd opgevoed als we denken.

Moeten ouders niet eens wat vaker échte aandacht geven? En vanuit die echte aandacht de kinderen meer beschermen? Dus niet met een half oor luisteren en met een half oog je Facebook checken? Heeft een kind er niet gewoon recht op weg te worden gehouden van het wereldleed?

Moderne technologie

Natuurlijk mogen ze er wel iets van meekrijgen, maar wel in jouw aanwezigheid. Hoe verwerkt het kind het nieuws dat het te zien krijgt? Hoe verwerkt het kind mensen die hun dood tegemoet springen na een terroristische aanslag? Hoe verwerkt een kind een lijk in een vliegtuigstoel?

Kinderen van nu lopen heel ander gevaar dan vroeger. Het is geweldig dat we pleiten voor meer bomenklimmen of aanrommelen met scherpe zakmessen, maar de echte onveiligheid zit 'm in moderne technologie waarmee ze voortdurend geconfronteerd worden.

En in het gebrek aan aandacht. Ik neig sterk naar de vrije school. Waar de wereld van kleuters en kinderen wordt beschermd en veilig gehouden. Ik wil er echt geen watjes van maken, maar ik hoef ze ook zeker niet tot keiharde individuen op te voeden die nergens meer van opkijken of schrikken. Of ben ik nou ook betuttelend?

En, wat vind jij? Laat je horen!