Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

spermadonoren
Opinie

'Wat is er gebeurd
met het recht op anonimiteit?'

Josje de Klerk

V

Vandaag stond in de Volkskrant een primeur: Kind van anonieme zaaddonor vindt vader via commerciële DNA-databank. 'Ervaringsdeskundige' Josje de Klerk geeft haar kijk op de anonieme zaaddonor. "Na het overlijden van mijn man overwoog ik gebruik te maken van het sperma van een anonieme donor."

In het artikel is aan het woord Emi Stikkelman (32), kind van een sinds kort niet meer anonieme zaaddonor, die vorig jaar wangslijm opstuurde naar drie DNA-databanken en op die manier een match vond met een Australische vrouw, de achternicht van haar anonieme donorvader.

Verongelukt

Emi stelt in het artikel: "Het is belachelijk dat je voor een kind besluit dat het niet nodig is een vader te kennen. Het is jouw recht om te weten waar je vandaan komt." Op dat punt ben ik het met Emi eens. Sterker nog: dat is voor mij jaren geleden reden geweest om ondanks mijn kinderwens niet voor het alleen-moederschap te kiezen.

Op de dag dat mijn man verongelukte, was ik gestopt met de pil. Na het overlijden van mijn man was mijn kinderwens sterker dan ooit en ik heb overwogen gebruik te maken van het sperma van een anonieme donor.

Geen kind van een donor

En toen las ik een uitspraak van Mathilde Santing. Ik weet niet meer wat ze letterlijk zei, maar de strekking was: "Een kinderwens kan nooit zo sterk zijn als de ouderwens van een kind". Ik was en ben het daar roerend mee eens.

Hoe verdrietig ook, ik kon niet om mijn gevoel van rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid heen; er kwam geen kind van een donor. Goddank was het me gegund om een paar jaar later mijn huidige man tegen te komen. Hij had al twee schatten van kinderen en samen kregen we vijftien jaar geleden nog een dochter: Soleil.

De andere kant

Ik begrijp dan ook volkomen dat Emi op zoek ging en alles uit de kast gehaald heeft. Echter, hoe zit het met de andere kant? Wat is er gebeurd met het recht op anonimiteit, een recht dat wellicht zelfs als basisvoorwaarde heeft meegewogen voor donoren en hun gezinnen om überhaupt zaad te doneren? 

De voortschrijdende ontwikkelingen op het gebied van DNA-onderzoek en het grote aantal markers dat nu getest kan worden maken het ineens mogelijk om bijvoorbeeld broer/zus-matches te vinden, die eventueel leiden naar de donor-vader. Een prachtige ontwikkeling, voor wie dat wil...

Anoniem 

Want iemand die anoniem wil blijven, zit daar niet op te wachten. Ik zie voor me dat er all over the world donoren gespannen hopen dat hun anonimiteit gewaarborgd blijft. Donoren die uit goedheid hebben willen helpen, maar het niet aan hun vrouw hebben verteld.

Of donoren die het wel met hun partner hebben besproken maar samen besloten er geen ruchtbaarheid aan te willen geven. Hoe vertellen deze vaders, als ze via-via zijn opgespoord, aan hun andere kinderen die wel bij hem zijn opgegroeid, dat er ergens nog broers en/of zusjes zijn?

Grens weggevallen

Door de ontwikkelingen op het gebied van DNA-technologie is plotseling een grens weggevallen. De grens van het recht op de geldende voorwaarden. Eenzijdig de voorwaarden aanpassen is per definitie het schenden van een afspraak.

Fijn voor Emi en iedereen die dolgraag wil weten wie de verwekker is. Maar hele dikke pech voor de - vooralsnog - anonieme donoren, die destijds waarschijnlijk niet eens konden bevroeden dat er ooit zoveel mogelijk zou zijn op het gebied van genetisch onderzoek. Sterker nog, dat er ineens toch een extra kind op de stoep zou kunnen staan.

Een ontwikkeling waarop die donoren geen enkele invloed hebben...

Meer blogs van Josje lezen? Klik dan hier

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook, net als Josje, een sterke mening? En wil je die kwijt?

Dan kan dat hier!

Gerelateerde onderwerpen