Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opinie

Stiltecoupés zijn toch
geen fluistercoupés?

Esther Vuijsters

H

Het gaat vaak al mis als de trein nog stilstaat: er gaat altijd wel iemand zitten die zich niet bewust lijkt van de regels die in de betreffende coupé gelden. 

Ik word zenuwachtig

Geschuifel. Gelach. Gepraat. Er gaat een telefoon. Iemand vraagt of deze trein ook in Baarn stopt. "Het komt wel goed," denk ik zenuwachtig. “Straks zijn we vertrokken en dan is het stil.” Maar dat moment komt niet. Dat komt nooit. En al na twee minuten vraag ik me af waarom ik hier toch in godsnaam (weer) ben gaan zitten.

Want nergens, echt nergens, worden geluiden zo uitvergroot als in een stiltecoupé.

Afleidend gefluister

Nou zijn die lawaaimakers van het eerste uur meestal de beroerdste niet. Die hebben het gewoon niet door en worden vrij snel door hun reispartner, een betekenisvol kuchje of knikje op de rustregel gewezen.

Veel erger zijn de mensen die wéten dat ze in een stiltecoupé zitten, maar zich er niets van aantrekken en op een normaal volume doorpraten. Andere mensen trekken zich er op een wat chiquere manier niets van aan; die gaan fluisteren. Eigenlijk is dat erger, want als verder iedereen stil is, leidt dat juist heel erg af. En kijk je hun kant op, dan kijken ze beledigd terug; ze fluisteren, dat is toch oké?

“Nee!” wil ik dan gillen, “dat is níet oké! Het is een STILTECOUPÉ, geen FLUISTERCOUPÉ!"

Er wat van zeggen is erger

Maar ik gil niet. Ik gil nooit. Want nóg erger dan treinfluisteraars, jeugdige rebellen en onverholen asociaal gedrag, zijn de mensen die er wat van zéggen. Neem nou de types die het heerlijk vinden anderen te corrigeren, daar wil je toch niet bij horen? Of zo'n betweter van wie alles volgens de regeltjes moet (ieeeuw!). En wat te denken van de random geïrriteerde treinreiziger: die herken je meteen. Die zit eerst een tijdje heel onrustig over zijn/haar stoel te schuiven, om dan vervolgens heel krachtig ‘ssstt’ sissen. Zo’n sisser, dat wíl je niet, toch?!

Allervervelendst

Maar het aller, áller vervelendst zijn natuurlijk mensen zoals ik. Die niets doen. Die zich netjes aan de regels houden (niet praten, niet bellen, liever niet ademen), die continu letten op de medepassagiers en daar dan van alles van vinden. Die zich groen en geel ergeren aan iedereen, maar niets durven te zeggen. En het dan wél online zetten om zich erover te beklagen.

Die mensen. Echt. Bah.

Gerelateerde onderwerpen