Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wat Zij Vindt

Co-slapen,
dat doe je toch niet?

journaliste

Hester Zitvast

D

Deze week ging er een Facebookpost viral waarin een moeder iedereen die haar aanvalt omdat ze met haar kindje in één bed slaapt fel van repliek dient. Als je VROUW-columnist Hester Zitvast vier jaar geleden had gezegd dat ze zelf maandenlang met haar dochter in haar armen zou slapen, had ze je uitgelachen. 'Co-slapen vond ik iets voor slappe ouders. En toen was ik ineens zelf zo'n slappe moeder…'

Levensgevaarlijk

Bij mijn eerste kindje was ik 23 en dacht ik het allemaal zo ontzettend goed te weten. Baby's, die horen gewoon in een bedje te liggen. En natuurlijk zal dat na negen maanden ronddobberen in warm vruchtwater onder moeders hartslag even wennen zijn, maar met puppy's moet je ook door een paar nachten van hartverscheurend janken heen, toch?

Ik zag vooral gevaren en nadelen van een baby in je bed. Je eigen nachtrust zou er aan gaan en daarbij: wat als je in je moeheid op je kind zou rollen? Had ik niet ooit eens een afschuwelijk programma op tv gezien over een gezin met meerdere wiegendoodkindjes? Waarbij die kinderen dus helemaal niet in een wiegje lagen, maar stuk voor stuk waren geplet onder het gewicht van mama?

Wiegje

Nee, co-slapen, dat deed je gewoon niet. Slecht voor moeder, slecht voor vader, slecht voor je relatie en vooral heel gevaarlijk voor het kind. Ook bij mijn tweede kind zette ik door: daar is je bed en daar moet jij in slapen. Ze vond het prima. In de kraamweek vond ik het prima dat er een wiegje naast mijn bed stond, maar daarna was het over. Ik had toch ook niet voor niets eindeloos staan decoreren in die prachtige kinderkamer van ze?

Een soort teckel

En toen kwam, dertien jaar na de eerste een tweede leg, in de vorm van baby drie. Onze geweldige dochter Belle had niet zoveel op met mijn kijk op opvoeden.

Mijn moeder heeft een teckel en zij zegt regelmatig over die stronteigenwijze hond dat die de regels in huis bepaalt. Nou, onze dochter is dus een soort teckel. Al in de eerste nacht maakte ze met haar hysterische stemgeluid duidelijk dat het wiegje dat we voor haar klaar hadden gezet, geen optie zou zijn. Waar mijn andere twee kinderen het redelijk makkelijk accepteerden, gilde Belle net zo hard tot ik haar bij me nam. En als ik haar dan op mijn borst legde, was ze binnen een halve minuut in slaap.

Warmte en veiligheid

"Geef het een paar dagen," zei ik mijn vriend nog stellig. Ik had hem natuurlijk wijsgemaakt dat ik zo'n goede moeder was die doorpakte. Dat onze nachten samen gewaarborgd zouden blijven. Dat ik niet met me liet sollen. Maar zag me daar nou eens liggen, als zo'n moeder die ik voorheen altijd bestempelde als 'slap'.

Wat ik ook probeerde, haar eigen bedje accepteerde ze niet. Er moest en zou contact met mij komen. Waar ze de eerste weken alleen op me sliep, sliep ze daarna tussen ons in, met haar handje om mijn vinger. Heel langzaam kwam het besef dat ze niet lastig was. Dat ze gewoon deed wat de natuur haar ingaf. Ze zocht warmte en veiligheid, bij mama.

Onhandig!

Het heeft maanden geduurd. Maandenlang sliepen wij slecht en had zij het fantastisch tussen ons in. Ook overdag sliep ze het liefst op mij. In de box, in haar bedje, in de kinderwagen: ze gilde de oren van je hoofd af.

Mijn buurvrouw had haar kindje in een draagdoek. Nou, dát leek me onhandig! Zo'n dikke lap stof om je lijf en dan de hele dag als een veredelde kangoeroe rondlopen zeker. Nee, ze moest maar wat leren loslaten hoor. "Straks hangt ze op haar achttiende nog om mijn nek," zei ik gekscherend. Ik bleef volhouden.

Had ik die tip over die draagdoek maar ter harte genomen. Het had me eindeloos veel momenten van extreme onhandigheid gescheeld. Koken met een kind in je armen. Eten met een kind in je armen. Ik ben – niet gelogen – zelfs naar het toilet gegaan met Belle in mijn armen.

IJzeren wil

Ieder kind is anders. Er is geen goed en geen slecht. Waar mijn eerste twee kinderen probleemloos in slaap vielen in hun eigen bedje, wilde Belle dat écht niet, zelfs niet in een wiegje naast me.

En pas nu ik beide kanten heb meegemaakt, heb ik mijn oordeel losgelaten. Want natuurlijk ben je niet slap als je voor co-sleepen kiest. Dat de moeder uit de FB-post zo fel is, begrijp ik wel. Je creëert met co-slapen namelijk geen monster. Ze worden niet volledig afhankelijk van je, het loslaten komt vanzelf. En je hebt daar als buitenstaander al helemaal geen snoeihard oordeel over te vellen. Laat ouders het zelf bepalen (als de kinderen dat al niet doen)!

Inmiddels slaapt Belle allang in haar eigen bedje. Van die eerste keer dat ze een uurtje alleen sliep, heb ik een foto gemaakt, die me nog steeds ontroert. Zo'n klein meisje, ze had mij gewoon nodig. Wat ben ik blij dat ik aan haar ijzeren wil heb toegegeven.

Eigen foto - die eerste keer eventje alleen slapen...