Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Stel kijkt televisie
Opinie

'Helemaal het einde,
maar kinderen hebben geen keuze'

Esther Vuijsters

E

Elke maandag om 20.30 uur sharp zit ik voor de TV. Hoe zou het gaan met de Van Wijchens, de Van Kooijtjes en De Posjes in het verre Chili? Gaat camping Oranje Stroopwafel deze week open? En krijgt de yogaschool van Jeroen en Linda een vergunning? Ja, ik geef het toe: ik vind het programma over leven in Chili helemaal het einde!

Ik heb me daar een tijdje voor geschaamd. Want de uren die op de televisie stuksloeg, had ik ook kunnen gebruiken om het Griekse van Lineair B te decoderen. Maar op de één of andere manier voelt dat toch wat minder ontspannen. En ontspanning, daar draait het natuurlijk allemaal om.

Gebrek aan intelligente ideeën

Ik word zó relaxed van Helemaal het einde. Ik weet niet precies waarom. Misschien is het gewoon het zinloze. Het totale gebrek aan intelligente ideeën bij die drie families op de pampa. Ik bedoel, hoe onnozel ben je als je na een half jaar nog niet hebt bedacht dat het beste wat je kunt doen in een Spaanstalig land, is de taal leren?

Maar dat is niet hoe het ooit is begonnen. Ik ging niet kijken vanwege het zinloze. Ik werd bij Helemaal het einde vooral getriggerd door het feit dat hier - anders dan bij programma’s als Expeditie Robinson en Temptation Island - een compleet gezin betrokken was. Al direct vroeg ik me af: 'Hoe zou dat voor die kinderen zijn?'

Een borrel

Inmiddels weet ik het antwoord: Het is niet best voor die kinderen. Twitter ontplofte tijdens de eerste uitzending en de kinderen werden uitvoerig 'besproken'. Precies wat ik had verwacht: Twitter en andere social media zijn nou eenmaal geen platforms waarop men doorgaans mild en genuanceerd reageert.

Ik ervaar dat zelf ook nog wel eens. Maar ík ben volwassen, maak een bewuste keus en kan de reacties plaatsen. En soms niet. Dan neem ik gewoon een borrel. Maar dat kan die 6-jarige (?) Tygo (of was het nou Björn?) natuurlijk niet doen.

Wijnhandeltje

En moeder Ilona kan die reacties dan 'hilááárisch!' vinden, haar kinderen (en ook de kinderen van de andere gezinnen die we volgen gedurende zwemles, tijdens het tandenpoetsen en als ze verkering krijgen) hebben geen idee wat ze overkomt, mochten ze ooit terugkomen naar Nederland.

En dat gaat natuurlijk gebeuren, want je maakt mij niet wijs dat die koekenbakkers met hun Oranje Stroopwafel het gaan redden in Chili. In dat opzicht heb ik nog het meeste vertrouwen in de Posjes, met hun wijnhandeltje. Gelukkig maar, aangezien het vooral hún kinderen zijn die door twitterend Nederland worden verguisd. (Ilona: 'Ze zíjn helemaal niet autistisch!')

Gebakken peren

De grote vraag is natuurlijk: 'Moet je dit soort programma’s, waarbij kinderen eigenlijk geen keuze hebben, wel faciliteren? Als omroep. Of ligt de verantwoordelijkheid om de kinderen te beschermen bij de ouders?' Het zou in míjn hoofd niet opkomen om de toekomst van mijn kinderen op deze manier te versjitsen, maar er zijn er zat die dat anders zien.

Die raken opgewonden van het idee dat ze op TV komen en denken er niet aan dat hun kinderen later met de gebakken peren zitten. Of met geïmporteerde stroopwafels. Of zou heel Chili losgaan op de stroopwafels van de familie Van Wijchen en kunnen ze op de pampa blijven? Laten we het hopen. In elk geval voor de kinderen.

Jij op VROUW.nl

Vind jij ook ergens iets heel erg van?

Laat het dan hier weten!