Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte - Leo van der Noort
Zomer

'Ik stak mijn middelvinger op...
een grote fout'

M

Maaike Timmerman (32) is presentatrice van Omroep WNL en bekend van het programma Goedemorgen Nederland. Wat houdt haar bezig?

Ik doe voor het eerst sinds jaren weer eens boodschappen in de wijk waarin ik ben opgegroeid. Een groepje jongens loopt schuin achter me en de schrik slaat me om het hart. Automatisme. "Psstt meisje" hoor ik. 

Kont

Ik heb me altijd verbaasd over deze tactiek, want zou er ooit iemand omdraaien? Zou er een liefdevolle relatie uit zijn ontstaan? Zou er ooit ergens een trouwambtenaar de speech begonnen zijn met: "Als hij niet 'pstt meisje' had gesist, dan stonden we hier nu niet met elkaar deze liefde te vieren"? Het groepje loopt inmiddels vlak achter me.

In een ver verleden, het tijdperk waarin ik nog geen rijbewijs had, stond ik daar eens bij de bushalte te wachten. Het was een bloedhete, broeierige dag en ik brandde zowat weg in de hete zon. Ik besloot om in de schaduw van de dichtstbijzijnde boom te gaan staan. In gedachten verzonken staarde ik voor me uit. Een meter voor mij stond een jongen. 

Middelvinger

Zijn vrienden - een stuk of vijf - kwamen ineens luid joelend aanlopen. "Die meisje kijkt naar je kont", schreeuwden ze. En ik - het zal aan die versuffende bloedhitte gelegen hebben - keek zelfs nog om me heen, op zoek naar 'die meisje'. Ze kwamen om me heen staan en bleven toespelingen maken over wat ik in die jongen zag en wat ik ermee moest doen. De opmerkingen werden steeds ranziger. 

De bus kwam aanrijden en opgelucht sprintte ik richting de opengaande deuren. Daar maakte ik een heel grote fout: ik stak mijn middelvinger naar de jongens op. Een kleine daad van verzet. Vanaf dat moment kwam ik de groep - die steeds groter werd - steeds vaker tegen. En elke keer was het ellendig. Als mijn moeder vroeg of ik nog even snel knoflooksaus kon halen omdat ze die vergeten was, liep ik met pijn in mijn buik richting het winkelcentrum. 

Sisverbod

Na een paar weken kwam mijn toenmalige vriend op het idee om de Job Cohen-techniek toe te passen: theedrinken. Maar dan wel theedrinken 2.0, dus rookte hij samen met die gasten een sigaretje. Met daarbij de vraag of ze 'zijn meisje' voortaan met rust wilden laten. Mannen onder elkaar. Het werkte nog ook; ik kon weer rustig naar de supermarkt.

Het zit me nog altijd dwars dat ik daarvoor een man (en Job Cohen!) nodig had. Toen er in Rotterdam en Amsterdam zogenaamde sisverboden werden aangekondigd, besefte ik pas hoe vreemd het eigenlijk is dat ik vroeger dacht: 'Het hoort erbij'. Of: 'Ik loop wel een blokje om'.

Verwaaide moeder

"Psst, meisje", klinkt het opnieuw. Ik ben allang geen meisje meer. Het lijkt me ergens best grappig om nu eens wél om te draaien. Zodat ze kunnen zien dat ze hier met een verwaaide moeder te maken hebben, die met ongekamde haren nog snel even wat luiers en snoetenpoetsers heeft ingeslagen. Ik verheug me op de verschrikte gezichten. Het is extra jammer dat ik mijn fiets met kinderzitje en afschuwelijke, burgerlijke fietstassen niet hier om de hoek heb staan. 

Ik draai me om. Een jongen met donkere krullen kijkt me aan en zegt: 'Jouw ogen zijn zo blauw als de zee van Marokko'. Wow, ze zijn een stuk creatiever geworden in de loop van de tijd! Ik bedank hem vriendelijk en loop weer door. In het groepje hoor ik daarna iets wat klinkt als 'slet'. Ik overweeg mijn opties. Zelfs de middelvinger. Maar ik besluit dat ik heel graag wil geloven dat een van de jongens toevallig Ted heet.

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat de komende acht weken iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.