Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Feriet Tunc
Zomer

‘Met boosheid krijgen we
onze dochter niet terug’

Journalist

Lizette van Loenen

O

Op 22 maart 2012 overkwam Connie van den Broek (56) en Frank Haans (59) waar elke ouder bang voor is. Hun 15-jarige dochter Camille werd aangereden en kwam om het leven. De bestuurder was GHB-verslaafd en zat onder invloed achter het stuur. 

“Camille was een prachtig meisje, vanbinnen en vanbuiten,” vertelt Connie. “Op school en in de buurt was ze populair.

Regelmatig ging ze op vrijdagavond drie vriendengroepen af. Iedereen kende haar. Ze was een meisjes-meisje dat heel erg van kleding hield en dus ook regelmatig met haar vriendinnen in de stad was te vinden. Of met mij. Dan kreeg ze ook vaak wat, natuurlijk.”

Op hakken naar voetbal

Frank: “En sportief dat ze was! Dan kwam ze op hakken naar de voetbalclub, maar zodra ze haar tenue aanhad, was ze ineens heel stoer. Jongens waren ook gek van haar. Al zag zij hen vooral als vrienden in plaats van relatiemateriaal.

Dan kwam ik thuis en zat zij knus met een jongen op de bank. Daar dacht ze als sociale vlinder niet verder over na. Leuk aan haar was dat ze soms dingen verkeerd zei. Daar moesten we vaak hard om lachen. Als je haar verbeterde, kon ze je onverschillig aankijken. ‘Whatever!’ zei ze dan. Ze maakte zich niet zo druk.”

‘Wel even appen hoor’

Connie: “Het was heel mooi weer voor de maand maart. Camille moest werken bij de supermarkt, waar ze rond een uur of zeven ’s avonds van thuiskwam. Ze was moe en daarom een beetje kortaf.

Ik bakte patat voor haar, ging naast haar zitten om te praten, maar daar had ze niet zoveel zin in. Ze zou die avond naar haar vriendin gaan, die aan onze kant van de weg woonde.

Uiteindelijk besloot ze toch naar haar vriend te gaan; hij was eerder klaar met zijn voetbaltraining. ‘Wel even appen als je er bent hoor’, drukte ik haar op het hart. ’Ja, ja!’ riep ze en ze verdween.”

Buikpijn van de sirenes

Connie: “Rond negen uur kreeg ik een berichtje van haar vriend. Of Camille al onderweg was. Hij hoorde sirenes. Meteen kreeg ik buikpijn. Met een raar onderbuikgevoel stapte ik in de auto om te kijken wat er aan de hand was.

Ik zag dat er een ongeluk was gebeurd op de rijksweg vlakbij ons huis, de weg die Camille moest oversteken om bij haar vriend te komen. Ineens herkende ik de fiets die een stukje verderop lag. Van Camille.

Vanaf dat moment ging mijn lichaam acuut in de overlevingsstand. Ik belde Frank, die voetbaltraining aan het geven was, en zei heel kort dat Camille een vreselijk ongeluk had gehad.

Meteen rende ik naar de plek waar het ambulancepersoneel mijn dochter reanimeerde. De enige plek die vrij was, was die bij haar voeten. Ik knielde neer en hield haar stevig vast. ‘Hou vol, hou vol’, ik zei het misschien wel honderd keer.”

Urenlang gehuild

Frank: “Na het telefoontje van Connie ben ik als een gek naar het ongeluk gereden. Toen ik aankwam, stond er een haag van mensen op de weg. Het eerste wat ik zag, was een zwarte auto met aan de bestuurderskant een groot gat in het raam. Dat kon niet goed zijn.

Het beeld van mijn dochter, zo vol verwondingen op de weg, staat voor altijd op mijn netvlies. Camille werd meegenomen naar het ziekenhuis, waar we samen urenlang hebben gehuild. De artsen hebben alles gedaan wat ze konden, maar ze kon niet meer worden gered.” 

Verdriet delen

Connie: “Op het moment dat ik voor het eerst zonder Camille thuiskwam, realiseerde ik me dat ze nooit meer zou terugkomen. Dat brak me. We hebben een paar uur geslapen en meteen de volgende ochtend kwamen familie en vrienden langs. Dat was fijn.

De deur stond open voor eenieder die zijn verdriet met ons wilde delen. We wilden thuis afscheid nemen van Camille. We hebben haar zelf gewassen en mooi aangekleed. Zo bizar dat we daar de kracht voor hadden, denk ik nu. Maar zoiets doe je gewoon.”

Onvoltooide cirkel

Connie: “Op school en op de voetbalclub van Camille leefde iedereen ontzettend mee. Er waren een gedenkhoekje en een boek waar iedereen iets in kon schrijven.

We wilden dat haar vrienden iets aan de begrafenis konden bijdragen. Daarom hebben we op haar middelbare school haar kist laten beschilderen door kinderen die belangrijk voor haar waren. Prachtig kleurrijk, precies zoals Camille was.

Het was ontzettend druk tijdens de uitvaart. Zoveel mensen kenden Camille. Frank heeft zelf haar grafsteen ontworpen: een ‘C’ met een vlinder erin. De ‘C’ van haar naam en een onvoltooide cirkel als symbool voor haar korte leven. De vlinder staat voor hoe vrolijk en onbezorgd ze door het leven fladderde.”

Frank: “De dagen na Camilles overlijden voelde ik me twee personen: eentje die alles regelde en eentje die het liefst de hele dag wilde huilen. Gelukkig was de regelaar vaak sterker.

Het grote verdriet dat we in de eerste week na haar overlijden in de wacht hebben gezet, kwam er na haar begrafenis uit. Connie en ik hebben veel steun bij elkaar gezocht. Veel praten is onze kracht.”

Connie: “We maakten in de weken na haar overlijden een plakboek over Camilles leven, het ongeluk en daarna. Haar Facebookberichtjes, foto’s en tweets, maar ook krantenberichten, condoleances en begrafenisteksten zitten erin. Dat werkte therapeutisch.” 

Frank: “Ook maakte ik een nummer voor haar: Camilles song. Binnen twee uur stond de tekst op papier. De tranen stroomden over mijn wangen toen de band waarin mijn broer zat, het voor de eerste keer speelde.” 

Ontzet over vrijspraak

Frank: “Woest was ik op de man die Camille aanreed. Hij was aan GHB verslaafd en zat onder invloed achter het stuur. In Grave stond hij bekend als een roekeloze automobilist.

Zo hield hij zich maar zelden aan de snelheidslimiet en verwisselde hij meermaals de kentekenplaten van zijn auto voordat hij ging tanken. Dan reed hij weg zonder te betalen.

We waren ontzet toen we hoorden dat hij in eerste instantie werd vrijgesproken voor de aanrijding met Camille. Met of zonder GHB, Camille zou het hoe dan ook niet hebben gered, concludeerde de rechter.

Onzin, als je het ons vraagt. GHB vertraagt je reactievermogen. Wie weet wat er zou zijn gebeurd als hij eerder had geremd.

In hoger beroep

Tijdens de rechtszaak zat de man helemaal in elkaar gedoken op zijn stoel. Duidelijk ernstig onder invloed. Na een tijdje werd hij zelfs vervelend tegen de rechter. Hij was hij zo van de wereld dat de zaak even werd geschorst.

Hij kon dan zijn shot GHB nemen zodat hij weer ’normaal’ zou doen. Zo schrijnend. Na de uitspraak is het openbaar ministerie in overleg met ons in hoger beroep gegaan.

Toen heeft de rechter geconstateerd dat de man wél schuldig was aan de dood van Camille. Hij moest verplicht afkicken. Of hij nog steeds verslaafd is, weten we niet.”

Woede loslaten

Connie: “Natuurlijk vinden we de voorwaardelijke straf die hij heeft gekregen, veel en veel te laag. Ik was ontzettend boos dat het gedrag van zo’n enorme lowlife het leven van mijn dochter zomaar had beëindigd.

Die woede hebben we gelukkig al snel losgelaten. Boos zijn was zinloos. Welke straf de man ook zou krijgen, wij krijgen Camille er niet mee terug. We missen haar vreselijk, elke minuut van de dag.

Nog steeds kan haar overlijden me soms naar de keel grijpen. Dan dwing ik mezelf om mijn gedachten stop te zetten. Het verdriet gaat nooit weg, maar ik leer ermee leven.”

Een beetje genieten

Frank: “Nu, zeven jaar na het ongeluk, gaat het goed met ons. Camille zou dit jaar 23 zijn geworden. Ze hield ontzettend van ‘ons plekje’ in Italië waar we altijd met z’n vijven heengingen.

Vorig jaar zijn we voor het eerst na het ongeluk met zijn tweetjes teruggegaan. Dat voelde goed. We zaten er in de zon en keken elkaar aan. We voelden het allebei, maar ik was degene die het uitsprak: we kunnen verdorie weer een beetje genieten.”

Drugs in het verkeer

· GHB-gebruik speelt een grote rol bij (de veroorzaking van) verkeersongevallen. In 2013 gaf 27 procent van de party- en clubgangers uit het Grote Uitgaansonderzoek van het Trimbos Instituut aan in de afgelopen 12 maanden weleens onder invloed van drugs een auto te hebben bestuurd. Van hen was 1,3 procent onder invloed van GHB.

· GHB heeft een vergelijkbare invloed op de hersenen als alcohol. De belangrijkste gevolgen op een rij:

- (Lichte) duizeligheid

- Sterk gedempte hersenfuncties (reactievermogen)

- Slaperig en slap gevoel

- Bij hoge concentraties: coma-achtige slaap

· De maximumstraf voor rijden onder invloed van drugs bedraagt drie maanden gevangenisstraf of een geldboete van 8.200 euro. Ook kunt je je rijbewijs voor maximaal tien jaar kwijtraken.

(Bronnen: jellinek.nl, trimbos.nl, drugsinfo.nl)

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Gerelateerde onderwerpen