Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte - Bart Maat
Zomer

‘Nooit heb ik bij een andere man gevonden
wat ik bij hem voelde’

Marijke Lemmers

D

Dertig jaar geleden kusten ze elkaar voor het eerst en nog steeds koesteren ze een diepe liefde voor elkaar. Een geheime liefde, want de Italiaanse Alberto is getrouwd, maar niet met Claudia. Tegen beter weten in hoopt ze dat hij ooit toch voor haar kiest. 

“Stel je voor: jongen, meisje van begin twintig op het prachtige eilandje San Pietro. We slaan ons kamp op in een kleine baai.

Er is niets anders dan de prachtige natuur en wij tweeën. Daar, onder een schitterende sterrenhemel, brengen we samen de nacht door. ’s Morgens nemen we een duik in het azuurblauwe water. Dat zijn dingen die je nooit meer vergeet. 

Interrailen door Italië

Het is slechts een van onze mooie herinneringen. Onze ontmoeting vergeet ik ook nooit meer. Het was 1989, ik was 22, studeerde Italiaans en ging met mijn beste vriendin interrailen door Italië.

Vanaf Sardinië namen we de boot naar het havenplaatsje Civitavecchia. Op die boot ontmoetten we een groep Italiaanse jongens, waarmee we de grootste lol hadden.

Op een gegeven moment waren één jongen en ik de enigen die nog wakker waren. Bij zonsopgang was daar opeens die eerste zoen. We waren er allebei door overrompeld. Zo magisch!

Weemoedig afscheid

We wisselden adressen uit en namen afscheid. Mijn vriendin en ik namen de trein naar Rome, hij ging richting de plaats waar hij in militaire dienst zat. Weemoedig keek ik hem na.

Maar toen de trein begon te rijden, wandelde hij ineens onze coupé binnen! Mijn hart maakte een sprongetje. Hij riskeerde voor mij een straf als hij niet op tijd terug was van zijn verlof, maar dat kon hem niets schelen.

Die dag brachten we met elkaar door in Rome. Het was Maria Hemelvaart en alles was dicht. Urenlang hebben we op een stationsbankje tegen elkaar aan gelegen, elkaar nat gespat in een fontein en vooral niet op onze horloges gekeken.

Lange reeks brieven

Het afscheid kwam toch en de tranen dit keer ook. In niet meer dan een nacht en een dag was er een heel bijzondere band tussen ons gesmeed.

Hij was anders dan alle andere jongens die ik tot dan toe had ontmoet. Alternatief type, best knap, nonchalant, prachtig dik haar. Maar wat ik vooral leuk vond, was dat ik zo ontzettend met hem kon lachen.

In die tijd was ik vreselijk onzeker: over mezelf, mijn lichaam. Maar bij hem had ik dat totaal niet. Hij was zo lief. Gaf me niet eens de kans om over zijn gevoel voor mij te twijfelen. Ik was nog niet thuis in Amsterdam of er lag al een brief uit Italië!

Nou ja, een poster van Jimi Hendrix, waarvan hij de achterkant helemaal had volgeschreven tijdens zijn nachtdienst. Hij kon alleen nog maar aan mij denken. Die poster heb ik nog steeds.

Het was de eerste van een reeks lange, lieve brieven. De ene week schreef hij, de andere week ik. Soms met een cadeautje erbij, soms belden we en hingen een halfuur aan de telefoon. 

Dag en nacht samen

De volgende vakantie ging ik weer naar Sardinië. Toen beleefden we een magische kampeertrip. Hij is ook nog een keer naar Amsterdam gekomen. We waren dag en nacht samen en ontzettend verliefd. Maar ja, hij moest weer terug.

Toen opeens kwam er post. Hij liet me los, maakte het uit... Dagenlang heb ik gehuild. Ik vond het zo erg, ik was er ziek en boos van. Ik scheurde zijn foto in stukjes en stuurde hem terug.

Ik wist toen niet dat hij ook verscheurd werd door verdriet. Dat hij dacht: ik kan niet van haar vragen om bij mij op dit eiland te komen wonen. Hij schaamde zich voor zijn dorp; vond het, in vergelijking met Amsterdam, een achtergebleven gebied.

Hadden we er maar eerder over gepraat, want ik had dat juist zo ontzettend graag gewild, mijn studie afmaken en daarheen verhuizen, naar hem.

Los van elkaar verder

Onze levens gingen verder, los van elkaar. Ik heb diverse relaties gehad en zelfs een zoon gekregen, maar nooit heb ik bij een andere man gevonden wat ik bij hem voelde. Hij zat voor altijd in mijn hart en spookte soms door mijn gedachten.

Vijf jaar geleden ontdekte ik ineens dat hij een Facebook-account had. Ik stuurde hem een vriendschapsverzoek. De volgende dag zag ik dat hij het had geaccepteerd. Mijn hart maakte een sprongetje. Gek hoe je daar na al die jaren weer de kriebels van kunt krijgen.

Ze weet van mij

Ik had geen zin in oppervlakkige chatgesprekjes, ik wilde hem bellen, zijn stem horen. We wisselden telefoonnummers uit en toen was Alberto weer in mijn leven. Het was alsof ik hem gisteren nog had gesproken, het was zo vertrouwd. 

We deelden dezelfde herinneringen, dezelfde humor en ook nog steeds dezelfde gevoelens... We ontdekten opnieuw: we horen bij elkaar. Alleen kunnen we er nu niets mee.

Alberto heeft een vrouw met wie hij al twintig jaar samenwoont en een dochter heeft. Hij zegt dat ze van mij weet en altijd jaloers op mij is geweest, maar intussen leeft zij nu met mijn grote liefde.

Onverwachte zoen

In 2014 ben ik, met mijn zoon, naar Sardinië gegaan. Het was zo spannend om elkaar na 25 jaar weer terug te zien. Wat zou hij van me vinden? Zou ik hem tegenvallen? Hij dacht precies hetzelfde toen we elkaar tegemoet liepen.

Zijn dikke haardos is hij kwijt, maar toch is hij nog precies dezelfde man op wie ik destijds zo verliefd was geraakt. Zelfs zijn onverwachte zoen, op een gestolen moment toen mijn zoon even naar het toilet was, voelde nog even magisch als toen. Hoe bizar is dat?

We besloten dat we hoe dan ook contact willen houden, want het is veel te leuk om weer in elkaars leven te zijn. Nu appen we elkaar, bijvoorbeeld als we allebei naar dezelfde voetbalwedstrijd zitten te kijken. Of als het volle maan is.

Sprankje hoop

Dan kijken we allebei op hetzelfde moment naar hetzelfde en voel ik me toch met hem verbonden. En nee, daar voel ik me niet schuldig over ten opzichte van zijn vrouw, want ik ga niet vreemd met hem en ik wil ook niet dat hij door mij in de problemen komt. 

Alberto is een beetje een held op sokken, dus ik verwacht niet dat hij bij zijn vrouw zal weggaan en dat we ooit nog samen verder zullen gaan. Maar ik zou het bepaald niet erg vinden als dat zou gebeuren. Diep weggestopt zit er nog altijd een klein sprankje hoop.”

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Gerelateerde onderwerpen