Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Keihard werken op een magische plek
Foto: Feriet Tunc
Zomer

Droombaan voor één dag:
Keihard werken op een magische plek

Journalist

Lizette van Loenen

A

Als klein meisje was VROUW-collega Lizette van Loenen niet weg te slaan uit het Sprookjesbos en moest ze minstens drie keer in de Droomvlucht. De kans om een dag in de Efteling te werken, greep ze met beide handen aan. 

De verhalende boom in het Sprookjesbos, de dansende poppen in het Carnaval Festival en al je afval in - ’Papier.... hier!’ - Holle Bolle Gijs gooien... Als kind kon ik de avond voor mijn uitje naar de Efteling niet slapen van de spanning. Op de dag zelf was ik door het dolle heen. 

Droombaan

Op mijn 26e ben ik nog steeds gek op het park in Kaatsheuvel, al is de slapeloosheid gelukkig verdwenen. Een dagje attractiepark is voor mij trouwens redelijk snel afgelopen, want in achtbanen durf ik niet... Het schommelschip sla ik ook over, anders ben ik de hele dag misselijk.

Dat waren dan ook mijn enige voorwaarden tijdens een dagje werken in de Efteling: geen achtbanen en schommelende attracties. Dat was gelukkig geen probleem. Hallo, droombaan!

10.00 uur - Bijzondere opening

Mijn dag als Efteling-medewerker begint meteen goed. Want wie kan nu zeggen dat-ie de poorten van de Efteling heeft geopend met een heuse magische sleutel? Ik dus! Op een roodfluwelen kussentje wordt het gouden exemplaar aangereikt. Het grote hangslot zit stevig om het hek geketend en je krijgt hem op een bijzondere manier open: je draait de sleutel liefst zeven keer om - een magisch getal dat in veel sprookjes voorkomt. Meteen voel ik me weer kind. Met een grote glimlach draai ik de sleutel zeven keer rond en jawel: de poorten gaan open! Ik krijg een speciale oorkonde die ik onderteken. Leuk voor thuis in het plakboek.

Tekst loopt door onder de foto

Toch de Python! | Foto: Feriet Tunc

11.00 uur - Toch de Python!

Op naar mijn eerste echte klus. De allereerste achtbaan van de Efteling (uit 1981) is meteen een van de spannendste: de Python. Zoals ik al schreef, ga ik er voor geen goud in, want die twee loopings vind ik doodeng en de topsnelheid van 85 kilometer per uur gaat me net iets te snel. Maar dat hoeft als medewerker ook niet. Ik mag hem namelijk gaan ’besturen’: de knop indrukken die de helse rit laat starten. 

Puck werkt al jaren bij de Python en legt me de veiligheidsprocedure uit. "In het glazen hokje controleert mijn collega of alles veilig is zodat wij de trein kunnen 'vrijgeven', oftewel laten vertrekken." Daarvoor moet ik checken of alle beugels goed vastzitten door ze goed naar boven te trekken. Bij kleine kinderen help ik om de beugels te laten zakken. Ik vind het doodeng dat het lot van al deze mensen ineens in mijn handen ligt, dus trek ik extra hard.

"Vinger op de knop en net zo lang drukken totdat de trein halverwege het perron is", roept Puck me toe. Zo gezegd zo gedaan, waarna de trein begint te rijden, richting die afdaling op 29 meter hoogte en vreselijke loopings... Blij dat ik op het perron achterblijf! Als de trein na een rit weer arriveert, kijkt tot mijn verbazing iedereen blij. Dit kún je toch niet leuk vinden? 

12.00 uur - Bakken bij Polle 

Voordat ik aan de slag ga in Polles Keuken, het beroemde pannenkoekenrestaurant van de Efteling, hijs ik me in een prachtige koksoutfit, compleet met witte muts. In de keuken staan Christy en Jeroen al klaar naast een grote, gietijzeren draaischijf met twaalf pannen. "Na één rondje in de pan zijn de pannenkoeken precies goed", vertelt Jeroen.

"Hier bakken we ongeveer achthonderd stuks op een normale dag. Dat kan op een drukke zomerdag trouwens zomaar verdubbelen! Op zulke momenten had ik graag twee platen gehad", lacht hij. Dan komt een bestelling binnen en mag ik aan de slag: twee pannenkoeken, een met appel en rozijnen en een 'naturel'. "Meteen een moeilijke", zegt Christy over de appelrozijnvariant.

"Het is de kunst om het beslag gelijkmatig te verdelen", zegt ze terwijl ze behendig de pollepel boven de pan beweegt. "Nu jij."  Een beetje zenuwachtig pak ik de lepel aan. Eerst de appelschijfjes in de pan, daarna de rozijnen en het beslag eroverheen. Dat gaat niet zoals thuis; een deel van het beslag eindigt naast de pan...

"Geeft niks", moedigt ze me aan. "Kijk, een stuk beter!" complimenteert zij me na de tweede poging. Natuurlijk wil ik weten of ze smaken zoals ze eruit zien. Dus maak ik er nog een met appel en rozijnen. Erg lekker, al zeg ik het zelf!

Tekst loopt verder onder de foto

Bakken bij Polle | Foto: Feriet Tunc

14.00 uur - Tuinieren

De vriendelijke Edwin schudt me de hand. Hij is een van de elf personen die alle bloemen en planten in de Efteling verzorgen. Dat zijn er nogal wat, want 89% van het park bestaat uit groen. 

Edwin en ik gaan vandaag de bloembakken een zomerse make-over geven. Ik krijg schoenen met stalen neuzen, een oranje polo en een loszittende broek. Net als ik denk dat de outfit compleet is, komt Edwin met een groot tuinpak met geïntegreerde zachte kniebeschermers. Als finishing touch blauwe handschoenen, waardoor handen en nagels aardevrij blijven, wel zo prettig.

"Dit zijn knolbegonia’s", vertelt Edwin terwijl hij alvast wat kleurige plantjes uit een tray pakt. Hij laat zien hoe groot het gat in de grond moet worden en zet het plantje erin. Razendsnel heeft de tuinman tien plantjes in de aarde gestopt. Ik ben een stuk langzamer, maar volgens Edwin is het een kwestie van oefening die kunst baart. Ik moet hem gelijk geven. Na tien minuten begint mijn tuintje er al zomers uit te zien. "Kijk eens hoe mooi het al is?" lacht Edwin en geeft me een high five.

15.00 uur - Sprookjesbos

Een dagje Efteling is niet compleet zonder een wandeling door het Sprookjesbos. Mijn lievelingsattractie zit vol verborgen schatten. Het huisje van Hans en Grietje is mijn favoriet - zo schattig! Tegenwoordig is er een nieuw, bijzonder sprookjesfiguur: Kniesoor. Dit is een boom die je kunt herkennen als je langsloopt en je ook bij naam aanspreekt. 

Medewerker Freddy leert me hoe ik een echte verhalenverteller word. De belangrijkste les is het van A tot Z kennen van alle Efteling-sprookjes. "We vertellen 29 sprookjes. De leukste baan die er is", lacht hij. Dagelijks staat hij in het Sprookjesbos bezoekers met vragen te woord. Nu en dan vertelt hij ook een sprookje.

Bij de Sprookjesboom, een grote dikke eik-achtige boom met gezicht, is het druk: mensen luisteren naar een van zijn verhaaltjes over Roodkapje of Sneeuwwitje.  "Het mooist vind ik de verwondering in de ogen van de kinderen én dat ouderen het net zo leuk vinden", zegt Freddy.

Hij heeft speciaal voor mij het Grote Sprookjesboek meegenomen, met daarin de Efteling-sprookjes en originele tekeningen van Anton Pieck (1895-1987), de ontwerper van het Sprookjesbos. Na wat uitleg kan ik zelf bezoekers helpen. Zo stuur ik een jong gezin naar het sprookje van Hans en Grietje en leg ik ze ook uit waar Draak Lichtgeraakt zich bevindt. Dit is zo leuk, ik wil niet meer naar huis. 

Tekst loopt verder onder de foto

Het Sprookjesbos | Foto: Feriet Tunc

17.00 uur - Pizza’s in Bosrijk

Bosrijk is mijn laatste werkplek van de dag. Het is een van de vakantieparken van de Efteling waar je tijdens je verblijf onbeperkt toegang hebt tot het attractiepark. Op het dorpsplein staat een elektrische bakfiets klaar. Mijn laatste rol is die van pizzabezorger. Alle gasten van Bosrijk kunnen pizza’s uit de houtoven bestellen.

Het is even klungelen met de fiets, maar zoals eerder al bleek: oefening baart kunst. Net als ik het een beetje onder de knie heb, zit mijn dag in de Efteling erop. Ik heb hard gewerkt en dat terwijl ik natuurlijk niet volledig meedraaide. Bikkelen hoort er in de Efteling vast bij, maar een magischer werkplek kan ik me nauwelijks voorstellen. 

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Jij op VROUW.nl

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje

Gerelateerde onderwerpen