Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

'Daar stond mijn lief, bont en blauw geslagen'
Foto: Hollandse Hoogte - EyeEm GmbH
Zomer

'Daar stond mijn lief,
bont en blauw geslagen'

Marijke Lemmers

D

De vakantieliefde van Henk (70) begon bepaald niet als een sprookje. In 1998 in een Duits dorp werd het vonkje tussen hem en Anneke - beiden getrouwd, maar niet met elkaar - een allesverterend liefdesvuur dat alle schepen achter hen verbrandde.

”Er is de afgelopen twintig jaar zoveel gebeurd dat je zou er een soap over zou kunnen schrijven. Het staat in schril contrast met de rustige en kabbelende eerste 24 jaar van mijn getrouwde leven. Toch zou ik voor geen goud meer naar die tijd terug willen." 

 

Boek was uit

"Ik had het goed voor elkaar: een aardige vrouw, leuke dochter, goede baan in de automatisering, een mooi huis en later ook een vakantiehuisje in Duitsland aan de rand van een dorp. Daar gingen we meestal met z’n drietjes heen, maar soms was het ook mijn persoonlijke escape. Even weg van de sleur die mijn huwelijk in z’n greep had. M’n hoofd leegmaken op de mountainbike. Dat deed ik graag. 

Mijn vrouw bleef dan thuis. Ze was niet zo’n fietser, zat liever voor de televisie. We deelden eigenlijk niet meer zoveel met elkaar, behalve onze dochter dan. Het boek was wel zo’n beetje uit, alleen wilde ik dat nog niet onder ogen zien."

'Ik ben er voor je'

"Het was zo’n typisch Duits dorpje, compleet met schuttersfeesten waar veel werd gedronken en gedanst en waarvoor mijn vrouw en ik ook werden uitgenodigd. We leerden er een leuk stel met twee kinderen kennen. Over en weer nodigden we elkaar uit. Het leek het begin van een leuke vriendschap. Dat pakte dus heel anders uit.

Toen ik een weekeinde alleen naar het vakantiehuis was gegaan om te mountainbiken, stond de vrouw van het stel plots op mijn stoep. Ze had problemen: met haar man, met hun firma, met hun zoon die diep in de schulden zat. Ze kon er in het dorp met niemand over praten en was dolblij dat ze haar verhaal bij mij kwijt kon.

Ik troostte haar, gaf advies en zei: ‘Ik moet straks weer terug naar Nederland, maar als je me nodig hebt, ben ik er voor je. Ik rijd zo naar je toe.’ Er was een bepaalde aantrekkingskracht tussen ons die ik nog niet eerder zo sterk had gevoeld."

Valentijnsdag

"Dat was op 13 februari. De volgende dag was het Valentijnsdag en Anneke kwam langs met bloemen en een fles wijn om me te bedanken voor het fijne gesprek. Die Valentijnsdag werd een keerpunt in ons leven. We konden niet anders dan toegeven dat we meer voelden dan alleen vriendschap. Daarna was het hek van de dam. Een voorzichtige kus ontaardde in een gepassioneerde vrijpartij. Ik wist niet wat ik meemaakte, was compleet van slag.

De periode daarna, van half februari tot de zomer, was vervuld van verliefdheid en verlangen, maar ook van stress en schuldgevoel. We sms’ten en belden elkaar stiekem en zodra ze mijn auto bij het huisje zag, kwam ze naar me toe. Onze liefde werd alleen maar sterker en het was een kwestie van tijd voordat iemand erachter zou komen. Dat gebeurde ook. Haar man had een van onze sms’jes gelezen en was woest. Hij vertelde mijn vrouw over onze affaire. De hel brak los, bij ons allebei."

In-en-in lieve vrouw

"Mijn toenmalige vrouw was razend en voelde zich enorm gekwetst. Ik begreep dat, wilde erover praten, maar de emoties liepen te hoog op. Met alleen wat kleding heb ik huis en haard verlaten. Gelukkig kon ik terecht in een vakantiehuis van vrienden.

Anneke kon nergens heen. Haar man ontpopte zich als een ware tiran, bedreigde haar en hield haar thuis gevangen. Haar kleding, papieren, foto’s... al haar persoonlijke bezittingen stak hij in brand. Ze durfde zich niet te verzetten. Hij vernielde zelfs mijn auto. 

Ik kon niets doen voor die in-en-in lieve vrouw, voelde me zo machteloos. Op een gegeven moment zei ze: ’Laten we er maar een punt achter zetten. Dit is geen leven.’ Ik ging dood vanbinnen, maar zei: ‘Ik wens je al het goede.’ Ik had de liefde van mijn leven gevonden en verloren. Als een gek probeerde ik m’n kop leeg te fietsen, maar mijn loodzware verdriet torste ik overal mee."

Naar Nederland

"Net toen ik terug naar Nederland wilde gaan, belde ze me op met gebroken stem: ‘Ik kom nu naar je toe.’ Daar stond mijn lief, bont en blauw geslagen. Ik wist één ding zeker: jij gaat niet meer naar hem terug. We zijn naar een dokter gegaan, hebben foto’s van haar verwondingen gemaakt en aangifte gedaan. Haar man is opgepakt en zat twee dagen vast.

Dat gaf ons de kans om wat spullen op te halen en met haar dochter naar Nederland te rijden. Naar het vakantiehuis van mijn vrienden; de enige mensen, samen met een collega, die mij niet hadden laten vallen. Niemand hielp verder of had ook maar een greintje begrip, iedereen veroordeelde me: ‘Waar ben jij mee bezig, man?!’ Ik wist het ook niet, maar dat gevoel kreeg ik er niet uit. 

De details over de periode die volgde, zal ik iedereen besparen. Het was een lange, nare tijd van terreur door onze exen, processen, advocaten, bedreigingen... Wij wilden alles netjes afhandelen, zij wilden ons kapot maken. Het is ze niet gelukt. Anneke en ik hebben financieel en geestelijk op de bodem van de put gezeten, maar we hadden elkaar. Dat was voor ons het enige wat telde."

Genieten

"Toen ik na een reorganisatie met een goede regeling vervroegd met pensioen kon, heb ik dat met beide handen aangegrepen. We zijn naar Duitsland verhuisd waar ik heb gewerkt als huismeester, bistro-eigenaar, makelaar... Langzaam zijn wij uit die put geklauterd. Op een gegeven moment konden we een stuk grond in Annekes geboortedorp kopen en een hypotheek krijgen om een huis te laten bouwen.

Op de 11e van de 11e in 2004 zijn we getrouwd. Het was een mooi feest met al onze kinderen en de nog levende ouders met wie de banden weer waren aangehaald. Ze zagen in dat onze liefde oprecht is. Ondanks alle tegenslag hebben we een prachtig leven opgebouwd. We wonen in ons droomhuis en runnen samen een bloeiend bedrijf: we verhuren en beheren kamers en vakantiewoningen. 

We genieten van de kleine dingen: de vogeltjes in onze tuin, uitgebreid ontbijten, wandelen met de hond, op bezoek bij de kleinkinderen... Dan kijk ik haar verliefd aan en ben ik blij dat ik haar toen, op die Valentijnsdag, niet meer heb laten gaan.”

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Jij op VROUW.nl

Heb jij een mooi of ontroerend liefdesverhaal dat je met de redactie zou willen delen?

Stuur dan een berichtje