Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

'Zijn foto hing boven mijn bed tot ik mijn huidige man ontmoette'
Foto: Hollandse Hoogte | Charlotte Bogaert
Zomer

'Zijn foto hing boven mijn bed
tot ik mijn huidige man ontmoette'

Marijke Lemmers

F

Flirterige blikken, uitgewisseld via de spiegel van het toerbusje. Dat was het begin van een romance tussen Paula (62) en de Engelse gids Jimmy. Dolgraag wilde ze hem nog een keer zien en liet hem opsporen via Memories. Zijn vrouw vond dat geen goed idee… 

Paula: "Ik ben altijd wel een beetje flirterig geweest. Slank, wel knap, geloof ik. Ik had dat zelf niet zo in de gaten.Was er niet zo mee bezig. Ik had al vanaf m’n zestiende tot en met m’n 22e een vaste relatie, woonde later zelfs samen en studeerde verpleegkunde. Best wel een serieus meisje, dus. 

Flirten met de gids

Maar in de zomer van 1980 ging die relatie uit en vervolgens ging ik los. Ik had het idee dat ik toen pas tot bloei kwam, had nog heel wat in te halen. Omdat ik geen woonruimte meer had, trok ik tijdelijk bij een collega in. En ik boekte heel impulsief een groepsrondreis bij Trek America, de Eastern genaamd. Een rondreis in een busje door het oosten van Amerika met dertien andere toeristen uit verschillende landen. Lekker ver weg.

Het was de eerste keer dat ik alleen op vakantie zou gaan en dat vond ik best wel spannend. Alleen met het vliegtuig naar New York, alleen vanaf het vliegveld met de metro… Gelukkig ontmoette ik bij het hostel, waar ik volgens de reisinstructies moest inchecken, twee aardige meiden en een jongen die ook met de rondreis zouden meegaan.

De volgende dag reed er een klein wit busje voor met een knappe jongen die de komende drie weken onze gids en chauffeur zou zijn, de Engelse Jimmy. Ik dacht meteen: 'Wat een leuke knul!' Zo’n avontuurlijk, Marlborough-type. Leuke kop, goed, sportief lijf en een wilde haardos. Hij was maar een paar jaar ouder dan ik. Als vanzelf schoot ik in de flirtmodus. Ik nam plaats achterin het busje op een strategische plek, zodat ik via de achteruitkijkspiegel naar hem kon kijken. Het duurde niet lang voordat hij dat doorhad en geamuseerd begon terug te kijken.

Bij de eerstvolgende stop zetten we onze tenten op. Daarna gingen we de omgeving verkennen. Ik zorgde dat ik bij Jimmy in de buurt liep. In zijn grappige Engelse accent vertelde hij van alles over het gebied, dat er veel wasberen zaten en zo; veel meer heb ik er niet van onthouden. Op een bepaald moment was het tijd om te gaan slapen. Ik was ingedeeld in een tent bij een Duitse, beetje tuttige vrouw. Niet echt mijn type. Jimmy bespeurde mijn tegenzin en liet er geen gras over groeien. ‘Kom je anders bij mij slapen?’ vroeg hij. Ik dacht: 'Waarom niet?' Het leven is kort. En deze vakantie nog korter, dus kroop ik gezellig naast hem in de tent.

Tedere minnaar

Die nacht was het begin van een heel romantische, gepassioneerde vakantie. Jimmy bleek een ontzettend lieve, tedere minnaar. Misschien was ik een van zijn vele vakantieliefjes, maar hij kwam bepaald niet als een player-type over, anders was ik nooit op hem gevallen. Wel spraken we af dat het tussen ons alleen bij een vakantie-avontuurtje zou blijven, want Jimmy had thuis nog een sluimerende relatie. ‘Geen probleem,’ zei ik, maar intussen werd ik elke ochtend naast zijn heerlijke lijf wakker en met zijn vrolijke: ‘Good morning love, how are you?’ en ging ik steeds meer om hem geven. 

Drie weken lang waren we onafscheidelijk. Overdag leidde Jimmy de hele groep enthousiast rond, bijvoorbeeld in het geweldige New Orleans (wat een bijzondere stad!) of bij een krokodillenkwekerij, waar we zelfs nog (per ongeluk, oeps) tussen de krokodillen hebben gezwommen. ’s Nachts telden we met z’n tweetjes de sterren bovenop de bus en sliepen we in zijn tent.

De andere reisgenoten waarschuwden mij ervoor dat Jimmy niet van mijn niveau was qua intellect; het kon me niets schelen. Ik had nog nooit zo heerlijk en veel gevreeën en genoot van zijn liefdevolle aandacht. Ons contact werd tijdens de reis steeds intenser.

Na drie weken namen we afscheid op Kennedy Airport. Die laatste avond in Washington had ik de hele tijd op zijn schoot gezeten. Ik wilde hem niet meer loslaten, vond het heel moeilijk. In het dagboek dat ik toen bijhield, schreef ik: ‘Hield ik van hem? Misschien na drie weken wel. Ik heb het tegen hem gezegd toen ik dronken was. Hij zei ook dat hij van mij hield, maar misschien was hij ook wel dronken…’

Weer thuis 

Terug in Nederland vertelde ik mijn vakantieverhaal aan mijn ouders: ‘Ja hoor, Paula is weer verliefd!’ Het bleek toch moeilijker dan ik dacht om Jimmy alleen als een vakantieflirt te zien. Ik schreef hem een liefdesbrief en deed er een bedeltje bij van een voetbal, omdat hij daar zo van hield. Ik schreef dat ik misschien toch wel met hem verder wilde en liet uit voorzorg mijn diploma voor verpleegkundige alvast vertalen. Ik schreef zelfs een sollicitatiebrief naar een ziekenhuis in Londen. Maar… al wat er kwam, geen brief van Jimmy. Ik was verdrietig en had de moed al opgegeven.

Pas in december schreef hij terug. Hij zei dat hij de brief en het pakje niet had geopend, omdat hij dacht dat het voor Kerstmis was. Ik vond het een stomme smoes. De echte reden was waarschijnlijk dat hij weer samen was met zijn ‘sluimerende’ vriendin. Hij vertelde dat onze omgang tijdens de vakantie voor hem een manier was geweest om de eenzaamheid te verdrijven. 'I want to stay friends, but I cannot come over,' schreef hij verder nog. En dat was dus het einde van mijn Engelse droom.

Gelukkig had ik zijn foto nog. Die heeft boven mijn bed gehangen, totdat ik mijn huidige man tegen het lijf liep. Ik ging verder met mijn leven, trouwde, kreeg een kind en stuurde Jimmy een kaart om hem dat te laten weten. Dit keer kreeg ik iets sneller post terug. Hij vond het leuk dat ik gelukkig was en vertelde zijn eigen verhaal. Hij was nog steeds zo avontuurlijk, veel aan het reizen en had een tijd gewerkt in Nieuw-Zeeland.

Memories 

We verloren contact. Ik wist niet meer waar hij woonde. Ging het wel goed met hem? Op de een of andere manier was het nog steeds belangrijk voor me om dat te weten. Het was zo’n lieve man en hij was toch een van mijn grote liefdes geweest. Ik wilde hem eigenlijk heel graag nog eens zien.

Daarom gaf ik me in 2001 op voor de speciale vakantieliefdes-editie van Memories. Konden zij Jim voor mij opsporen en regelen dat hij naar Nederland kwam? Mijn familie vond het belachelijk en riep boos: ‘Dat is niet goed voor je relatie.’ Maar mijn man Ronald had er geen enkele moeite mee. ‘Leuk, moet je doen,’ zei hij.

En toen belde de redactie: ze hadden Jim gevonden. Hij was weer terug in Engeland en had inmiddels een vrouw en een zoon. Ze vroegen hem of hij wilde meedoen aan het programma. Jim vond het wel leuk, maar van zijn vrouw mocht hij niet. De redactie vertelde haar dat ze echt niets van mij te vrezen heeft, omdat ik dolgelukkig met mijn man Ronald ben. Maar blijkbaar viel ze niet te overtuigen. Jim heeft geen Facebook-account, maar via via kwam ik nog wel achter zijn mailadres en hebben we kortstondig nog wat nieuwtjes uitgewisseld. Ook dat stopte omdat zijn vrouw het niet goed vond.

Jammer, hoor. Ik snap niet waarom zijn vrouw zoveel moeite met ons contact heeft. Zou Jim het nog weleens over mij hebben gehad of nog foto’s van onze romantische Amerika-trip hebben bewaard? En ziet zij mij misschien nog als een bedreiging? Daar zal ik wel nooit achter komen. Maar een klein beetje vleiend vind ik die gedachte stiekem wel.”

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer iedere zaterdag bij De Telegraaf zit.

Jij op VROUW.nl

Wil jij een verhaal delen met de redactie?

Stuur dan een berichtje