Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Nachtleven in Turkije
Foto: Hollandse Hoogte
Zomer

'Ik heb nog steeds spijt van wat ik
mijn vader en moeder heb aangedaan'

M

Maaike Timmerman is presentatrice van Omroep WNL en bekend van het programma Goedemorgen Nederland. Wat houdt haar bezig?  

Als ik op een saaie verjaardag in paniek raak en geen gespreksonderwerp kan bedenken, roep ik weleens: “Ik was ooit vermist in Turkije!” Pas als er dan wordt doorgevraagd, besef ik weer dat mensen na zo’n schreeuw om aandacht verwachten dat je dat verhaal ook echt gaat vertellen. Terwijl ik er helemaal niet trots op ben.

Zon, zee en zuipen

Ik heb nog steeds spijt van wat ik mijn vader en moeder heb aangedaan. Toen ik net 16 was, wilden mijn broers niet meer mee op vakantie. Mijn ouders vonden dat zielig voor mij, dus ze besloten uit de band te springen. Geen cultureel verantwoorde tentvakantie naar Frankrijk. Wel een ‘zon, zee en zuipen (met mate)’-vakantie in een Turkse badplaats, onder hun begeleiding. Mijn vriendinnetje L. mocht mee. 

Elke dag onder de Turkse zon zag er hetzelfde uit. Zwemmen in zee, tijdschriften lezen aan het strand, ’s avonds uit eten en alvast een eerste cocktail. Daarna taaiden mijn ouders af en mochten L. en ik de bars in totdat die allemaal om 2 uur ’s nachts dichtgingen. 

Vermist

Op een van de avonden leerden we Nederlandse jongens kennen met wie we de hele week optrokken. Toen zij voorstelden om een dolmus (dat is Turks voor een busje) te pakken naar het stadje waar zij hun appartement hadden, twijfelden we geen seconde en gingen mee. De tijd vloog voorbij. 

Inmiddels was het al 8 uur ’s morgens en schrokken mijn ouders zich dood toen ze zagen dat het briefje op onze deur niet naar binnen was gehaald, zoals we beloofd hadden te doen zodra we thuis waren. Bij elke bar zijn ze langs geweest om naar twee Nederlandse meisjes te vragen. Een blondine en een brunette. Ja, we waren gezien. Maar ver voor sluitingstijd en dat was inmiddels al uren geleden. 

Geen mobieltje

Ondertussen zagen wij het licht worden en besloten we om terug te gaan. Maar we stonden in een onbekende, verlaten stad en er was geen dolmus te bekennen. Een mobiele telefoon hadden we ook niet mee, want in die tijd betaalde je je nog scheel aan een sms’je en er bestond ook geen 3G (laat staan 4G). Mijn Nokia Pocketline Swing lag dus nog op de hotelkamer. 

Na vele omzwervingen vonden we een – tergend langzame – taxi. We hebben samen op de achterbank gebeden: “Alstublieft, zorg dat mijn ouders lang uitslapen!” Maar helaas. De receptioniste van het hotel kwam ons foeterend tegemoet en zei dat ze op het strand naar ons aan het zoeken waren. Elk ligbedje werd omgekeerd. 

Opluchting

“Ineens hoorde ik achter ons het geluid van jullie slippertjes en dat vergeet ik nooit meer!” zei mijn moeder later. “Ik was zo blij, zo opgelucht dat jullie er waren.”
Op dat moment heeft ze dat niet erg laten merken. We kregen een zeer terechte preek over verantwoordelijkheidsgevoel en “wat had ik in godsnaam tegen de ouders van L. moeten zeggen?” We hebben heel lang beteuterd gekeken. Na een tijdje opperden we voorzichtig dat het “heel gezellig was” dat we met hen naar het ontbijt konden, omdat we op dit tijdstip nu eens niet in ons bed lagen. Toen brak de zon weer door.

Gps-tracker

Ik ben inmiddels zelf moeder van een zoon (bijna twee jaar) en zwanger van een dochter. Toevallig las ik laatst dat steeds meer ouders een gps-tracker voor hun kinderen kopen, vooral vlak voor de zomervakantie. Ik denk dat ik die ook maar eens ga bestellen en duim dat mijn zoon en toekomstige dochter die tot hun dertigste willen blijven dragen.

De column van Maaike Timmerman lees je dit weekend in Zomer, de weekendbijlage bij de Telegraaf.