Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© Hollandse Hoogte
Dagboek van een minnares

Deel 2: Hoe mijn
affaire begon

L

Laat ik bij het begin beginnen. Het was vrijdagmiddag. De zon scheen volop. Mijn collega’s en ik besloten om de vrijdagmiddagborrel te houden op een terras van een café vlakbij. Ik kwam aanlopen en ik voelde dat er iemand naar me keek. En dat was hij. Ik keek om en verdronk in een paar prachtige blauwe ogen. En ik wist: ik ga voor de bijl.

Ik hield mijn pas in en liep recht op mijn doel af. Dat had hij niet verwacht. Ik zag een rode blos op zijn wangen verschijnen en verlegen vroeg hij: "Mag ik je een koud glas witte wijn aanbieden om een beetje af te koelen op deze warme dag?" De warme klank van zijn stem die een hese twist had... ik stond in vuur en vlam.

Klik

Dat afkoelen mislukte faliekant. Drie uur later lagen we verhit na een wereldse vrijpartij verstrengeld tegen elkaar aan. Dit was een match made in heaven, althans op seksueel gebied. Ik had nooit nog zo'n klik gehad met een man.

Het zalige voldane gevoel ebde langzaam weg. Het licht van een lantaarnpaal viel op een foto op het dressoir. En prachtige vrouw, lang haar. Ze keek zielsgelukkig in de camera. Geen wonder, want ze werd omarmd door de man die naast me lag na te genieten.

Hij had zijn arm om mij heen gelegd. Zijn hand lag op mijn buik en in het duister zag ik dat witte randje om zijn ringvinger. Dat ik dat niet eerder had gezien!

"Je bent getrouwd, zie ik."

"Ja klopt", zei hij zacht. "Ze is mijn jeugdliefde. We kennen elkaar al 25 jaar."

Ik voelde me licht in mijn hoofd worden. Waarom had ik niet goed om me heen gekeken toen we hier al struikelend in het heetst van het moment binnenvielen? Hoe kon ik het gemist hebben dat er eigenlijk een trouwring om die vinger hoorde te zitten?

Schuldgevoel

Ik voelde de witte wijn naar boven komen en rende naar het toilet. Alles kwam eruit. Ik voelde me vies en schuldig en zo ontzettend stom. "Of het goed me ging, of hij iets voor me kon doen", vroeg hij.

Hij kon helemaal niets voor me doen. Weg moest ik. Nu. Meteen. Ik raapte mijn kleding bij elkaar, holde naar beneden en verliet zijn huis. Ik hoorde hem mijn naam roepen.

Ik wilde niets meer met hem te maken hebben. Helemaal niets...

En moet je me nu zien. Een jaar later sta ik naast hem te wachten voor de incheckbalie op Schiphol. Onderweg naar Boston voor een congres. Ik heb hem weer vijf dagen voor mezelf.

Wil je een mailtje ontvangen als er een nieuw artikel van Dagboek van een minnares online staat?